Garzarelli voorspelt verdere hausse Wall Street; Beleggen volgens de visie van de meest spraakmakende analist op Wall Street

Het Amerikaanse effectenhuis Shearson Lehman Brothers introduceert aanstaande vrijdag op de Amsterdamse effectenbeurs het beleggingsfonds Garzarelli Sector Analysis Portfolio dat zich richt op beleggingen in de VS. Het fonds zal beleggen volgens de inzichten van Elaine M. Garzarelli, op het moment een van de meestgevraagde en bestbetaalde analisten op Wall Street. De introductie wordt verzorgd door de Nederlandse effectenbank Kempen & Co.

Er bestaat geen betere personificatie van de buitengewone golf van optimisme die de effectenbeurzen in de Verenigde Staten overspoelt dan de figuur van Elaine Garzarelli, één van de bekendste marktvoorspellers en één van de meest spraakmakende optimisten.

Want Elaine M. Garzarelli, die in 1987 plotseling de status van beroemdheid verwierf, toen zij de oktober-crash goed voorspelde, denkt dat het opmerkelijke herstel van de aandelenkoersen van de afgelopen tien dagen slechts een voorproefje is van een sterke koersstijging die de aandelen in het nieuwe jaar te wachten staat.

Vorige week voegde de prominente aandelenanalist, als "Executive Vice President of Strategy Advisors' en "Executive Vice President and chief sector analyst' verbonden aan het New Yorkse effectenhuis Shearson Lehman Brothers Inc., daad bij het woord en kocht voor eigen rekening aandelen in General Motors en International Business Machines, grote ondernemingen die ernstig lijden onder de economische recessie en die door beleggers laag worden gewaardeerd. Zij zegt: “Als ze zo laag staan kan er eigenlijk niets mis gaan.”

Standpunten als deze plaatsen haar aan het ene eind van een spectrum van de opinies in Wall Street dat varieert van lichte bezorgdheid dat de beurskoersen zichzelf voorbij hollen door te veel op goed nieuws te anticiperen, tot pessimistische waarschuwingen dat de opleving tijdens de Kerst alleen een voorbode zou kunnen zijn voor het instorten van de beurskoersen indien de economie van de VS in een recessie blijft steken of zelfs in een langdurige depressie geraakt.

De lijst van Elaine Garzarelli's prestaties op het gebied van marktvoorspellingen gedurende de afgelopen jaren is indrukwekkend. Zij kondigde niet alleen de crash van 1987 aan, maar ze had de vooruitziende blik dit op de televisie te doen. Vervolgens deed zij (terecht) de plotselinge daling van Wall Street in oktober 1989 af als een kleinigheid en voorspelde correct het einde van de "bear market' in de herfst van 1990. Net voor het uitbreken van de Golfoorlog spoorde zij beleggers aan om in aandelen te beleggen, op het tijdstip dat de stemming op Wall Street in somberheid verkeerde. Opnieuw werd zij met haar prognose in het gelijk gesteld door de daaropvolgende stijging met 500 punten van het Dow Jones Industrial koersgemiddelde.

Sinds zij in 1984 ten tonele verscheen hebben Amerikaanse vermogenbeheerders in de jaarlijkse enquête van het tijdschrift Institutional Investor haar elk jaar aangewezen als de beste kwantitatieve analist - degene die met behulp van een computerondersteunde beleggingstechniek de belangrijke keerpunten in de markt weet te voorspellen.

Ook hebben haar sterke persoonlijkheid en gevoel voor publiciteit de reputatie van de 39-jarige Garzarelli niet geschaad. Zij is een opvallende verschijning - een combinatie van krullig haar, kleding van bekende modeontwerpers en naaldhakken - hebben haar de bijnaam "de Barbara Streisand van Wall Street' bezorgd.

Ze is de dochter van een bankier uit Philadelphia en heeft de naam nogal op zichzelf te zijn, een "workaholic' met een jaarsalaris van een miljoen dollar of meer. “De effectenhandel is voor mij een hartstocht en ik vindt het nog leuk ook, is haar commentaar. Ze bewoont alleen een appartementsgebouw in Greenwich Village, waarin zij zich elke maand twee weken opsluit om haar prognoses uit te werken. Maar ze houdt vol dat ze een sociaal leven heeft opgebouwd; onlangs werd van haar een opmerkelijke uitspraak opgetekend waarin zij opmerkte dat ze graag een kind wilde adopteren samen met een “oudergroep van drie mannen.”

Toch zijn er wel eens missers geweest met haar beleggingsadviezen. Concurrenten in Wall Street wijzen er op dat ze een aantal slechte korte-termijn-voorspellingen heeft gedaan, waaronder het aanprijzen van General Motors afgelopen zomer juist vóór de aandelen GM fors kelderden.

Desalniettemin beweert zij dat haar analysesysteem waarin dertien indicatoren worden verwerkt, haar alle grote bewegingen van de markt van de afgelopen twintig jaar hebben voorspeld. De indicatoren worden verdeeld in vier groepen waarvan iedere groep een ongeveer gelijkwaardig belang heeft: de economie, het monetaire beleid, de waardering van aandelen en de stemming onder de beleggers.

Zij dankt haar succes, zegt ze “aan het volgen van mijn indicatoren, zelfs als die mij zeggen dingen te doen die volstrekt tegen mijn gevoel ingaan.”

Als veranderingen in de marktstemming op deze manier kunnen worden gededuceerd, waarom hebben anderen haar dan niet nagevolgd? Het antwoord hierop is dat het raamwerk en de gespecialiseerde methoden die Elaine Garzarelli gedurende de laatste tien jaar heeft ontwikkeld, vrij uniek zijn.

Zo beweert zij dat niemand haar kan evenaren bij het kwantificeren en inschatten van de kasposities van de institutionele beleggers, een zeer belangrijk element bij het bepalen van marktliquiditeit.

Wat maakt haar nu zo veel optimistischer dan haar collega's? In december waren volgens haar opvattingelf van haar indicatoren oplopend en twee neutraal, wat in haar onderzoeksmethode een van de sterkste koopsignalen was die zij ooit had meegemaakt.

Zij denkt als de meeste mensen in Wall Street dat de Verenigde Staten zich in de laatste stadia van een recessie bevinden en dat de duidelijke verlichting van het monetaire beleid door de Fed, het Amerikaanse stelsel van centrale banken, op 20 december - de voornaamste reden voor het recente herstel van de effectenhandel - aantoont dat de centrale bank “de hand van de economie zal vasthouden tot deze weer omhoog is gekrabbeld en weer in de lift omhoog zit.” Dat zou volgens haar kunnen doorwerken in gemiddeld 22 procent groei van de bedrijfswinsten in 1992.

Meer pessimistische ingestelde analisten betogen evenwel dat de stap van de Fed eerder een teken van wanhoop is en de ernst weergeeft van de problemen waarin de economie verkeert. Zij zijn van mening dat met een hoge werkloosheid, zwak vertrouwen van de consument, de schuldenlast van ondernemingen en particulieren uit de jaren tachtig en de elders in de wereld afzwakkende economieën het herstel van de Verenigde Staten uiterst traag zal verlopen en de bedrijfswinsten in 1992 teleurstellend klein zullen uitvallen.

Ook zijn er nogal wat marktanalisten die denken dat de ontwikkeling van de price/earnings ratio (p/e), de verhouding tussen aandelenkoersen en bedrijfswinsten - een van de meest fundamentele onderdelen van de aandelenanalyse - laat zien dat de Amerikaanse aandelenmarkt al meer goed nieuws veronderstelt over de komende winsten dan op dit moment reëel is.

Maar Elaine Garzarelli wil daar niets van weten. Zij zegt dat haar concurrenten de fout maken te veel de nadruk te leggen op de winsten van het afgelopen recessiejaar in plaats van die van 1992 of 1993, of dat zij geen rekening houden met eenmalige afschrijvingen door ondernemingen die zich in een herstructurering bevinden.

Zij denkt dat een redelijk niveau voor Dow Jones, gezien de huidige rentetarieven, 3.276 is op basis van toekomstige winsten van 1992 en 3.520 voor de winsten van 1993.

Maar Elaine Garzarelli voegt daar aan toe dat de aandelenkoersen gewoonlijk duidelijk vooruitlopen op de relaliteit, ook als de economische groei nog ver verwijderd is van een duidelijke opleving en de Amerikaanse discontopolitiek nog op expansie is gericht, zoals nu het geval is. En dit schept volgens haar de ruimte voor het Dow Jones gemiddelde om 20 procent of meer te stijgen gedurende de komende 12 maanden, mogelijk tot ongeveer 4.000.

Het huidige koersherstel, beweert zij, kan nog twee maanden duren en zal daarna worden gevolgd door een benedenwaartse correctie van vier tot zeven procent - niet ernstig genoeg om verkoop van aandelen aan te bevelen.

Garzarelli denkt dat speciaal de aandelen van de grote ondernemingen het bijzonder goed zullen doen. Speciaal die met een lage marktwaardering in sectoren die als cyclisch kunnen worden bestempeld en die de "ups' en "downs' van de economische cyclus doorgaans snel in hun resultaten terugvinden, zoals General Motors, Westinghouse Electric en warenhuisconcern Woolworth.

“Met deze namen weet je dat je twee keer zo veel winst gaat maken als bij de rest van de beurs”, verkondigt Garzarelli. Te oordelen naar het koersherstel op Wall Street sinds de Kerstdagen is er een groot aantal beleggers dat haar graag wil geloven.

©Financial Times