Neo's

Het neo-tuig in Duitsland, België en Frankrijk, de neo-krijgers in Iran, de neo-gelovigen in Algerije, ons eigen slissend neo-bruinhemd op het Binnenhof, ze zingen allemaal hedendaagse varianten van een oud deuntje. Dat luidt ongeveer als volgt: "Wat ik denk is de waarheid en wat jij denkt is maf en daarom sla ik jouw hoofd eraf'.

Overal ter wereld wordt dit uit volle borst gezongen en gewoonlijk beperken de hersenen van de zanger zich tot het met enige moeite onthouden en opdreunen van dit ene gebed.

Bij voorkeur zingt de zanger zijn lied in gezelschap van medestanders, met gebalde vuisten en onder wapperende vaandels, marcherend in gelid. De zanger wisselt zijn schlager af met plechtige verklaringen omtrent zijn bereidheid zijn leven te offeren voor Het Hogere Doel. Hoe meer levens geofferd worden, zo denkt de zanger, hoe waarder zijn Waarheid wordt.

Het heeft geen zin met zulke zangers in discussie te treden. Want de woorden van hun eenvoudige lied komen niet voort uit iets rationeels of beredeneerbaars. Zij doen niets anders dan het oeroude magische stamgevoel in leven houden en dat kent enkele simpele wetten: alles wat stamvreemd is, is vijandig; wat het stamleven bedreigt of versterkt dient geofferd te worden; de rituelen van de eigen stam symboliseren de Waarheid.

Wat doen we in een democratie met deze zangers? Mogen ze zingen wat ze willen, of moeten we grenzen trekken rond de oogverblindende formule vrijheid van meningsuiting?

De vrijheid om naar believen de god van de islamieten of de joden of de christenen te aanbidden is zonder twijfel een grote verworvenheid en in mijn ogen is het even grote verworvenheid om diezelfde god naar believen te vervloeken en te bespotten. Ik ben vrij om de god van islamitische fundamentalisten een stuk onbenul te noemen, net als die van ultra-orthodoxe joden, maar ik zal nooit een plan steunen dat de aanbidding van die goden beoogt te verbieden. Als de gelovigen een maand willen vasten of hun vrouwen kaal scheren, ze doen maar, zolang ze mij niet lastig vallen en in mijn vrijheden beknotten. Hùn vrijheid is hun waarheid, mijn vrijheid is mijn twijfel.

De woorden van het neo-liedje vormen het diepste axioma van hun egaliserende ideologie. Uiteindelijk willen de neo's dat hun wereld eenvormig wordt. Het Duitse neo-tuig wil een Zwart Woud met blonde Günthers en Gretchens, onze eigen neo-bruinhemd wil een polder met brildragende slissers, de Iraanse neo-krijgers willen een land zonder Margriet en Libelle. Het ideaal van de neo's is zo afschuwwekkend, dat je van de weeromstuit van een man als George Bush gaat houden.

Toen George Bush op reis door Australië gevraagd werd of de nieuwe film van Oliver Stone over de moord op Kennedy een komplot onthulde, antwoordde hij dat hij er niets van geloofde, maar hij kon Stone nu eenmaal niet censureren. Op de vraag of hij dacht dat Elvis Presley nog leefde, antwoordde hij dat hij heilig geloofde dat de zanger dood was.

De neo's zullen ons de wonderen van de moderne persconferentie onthouden, en wat je ook mag denken van Bush, het beantwoorden van de vraag Is Elvis still alive? getuigt van een modern democratisch bewustzijn.

Toen ons eigen neo-bruinhemd aantrad in de Kamer, behoorde ik tot de groep mensen die dacht dat hij een uit de hand gelopen sketch van Kees van Kooten was. Ik heb me vergist. De neo's zijn een reëel gevaar, het aids van de geest en we zullen ons moeten wapenen tegen hun deuntjes en vaandels. Nu ze zo hard zijn gaan bulderen dat ze er nota bene een kille bries over de Noordduitse Laagvlakte mee veroorzaken, heeft het geen zin meer om ze dood te zwijgen.

Politieke bewegingen die onze principes omtrent burgerrechten, gelijkheid van mannen en vrouwen, rassen en geloven, vrijheid van meningsuiting, etcetera, niet onderschrijven, dienen verboden te worden. Dank zij deze paradox zal onze democratie kunnen overleven. Anders zullen de neo's ons straks voorschrijven wat we moeten zingen. Een treurig deuntje.