Het uitzicht van de berg Hiei

Tentoonstelling: Hamish Fulton Muurschildering. T-m 26 jan. Haags Gemeentemuseum, Stadhouderslaan 41. Di. t-m zo. 11-17 uur. Oeuvrecatalogus "One hundred walks' ƒ 89,50.

Just some lines to let you know, is voor engelstaligen een bekende openingszin voor een eenvoudige brief. Met zes grillige zwarte lijnen van een paar centimeter breed en een lengte van twee tot drie meter geschilderd op de witte wanden van de Projectzaal van het Haags Gemeentemuseum bericht de Brit Hamish Fulton (1946) over het uitzicht op de horizon. Het gaat hier om zes horizonlijnen gezien vanaf de berg Hiei in Japan, die hij overigens oorspronkelijk op locatie tekende in een schetsboek. Fulton maakte dit jaar in de laatste week van oktober zeven dagwandelingen naar en van Kyoto reizend over de weg van de berg Hiei en liep om een heuvel heen op een rondweg van bestaande paden. Onder de lijnen in de Projectzaal doet hij nog enkele feitelijke mededelingen in een grote schreefloze letter, die rechtstreeks op de wand zijn geplakt.

Naast deze tocht presenteert Fulton nog twee andere wandelingen - ook op de berg Hiei - die het zonder lijnen of enig ander teken moeten stellen. Hij doet daarvan uitsluitend door middel van tekst verslag. Die tekst is gezet op de twee korte wanden van de zaal. Bij deze twee tochten gaat het om het aantal getelde stappen: 33210 en 21320.

Fulton, ooit getypeerd als een dromerige bard met een gezonde buitenkleur, gave witte tanden en de degelijke uitmonstering van een NJHC'er, wordt vaak in één adem genoemd met Richard Long, een andere wandelende Brit. In tegenstelling tot Fulton maakt Long tijdens zijn tochten minimale beelden van bijvoorbeeld ter plekke gevonden stenen. Fulton doet daar niet aan. Zijn credo is: My art form is the short journey - made bij walking in the landscape.

Sinds 1969 wandelt Fulton serieus voor de kunst. In datzelfde jaar had hij zijn eerste solo-presentatie bij de gerenommeerde Düsseldorfse galerie Konrad Fischer, die destijds nauwe banden onderhield met de toen nog Amsterdamse galerie Art & Project. Twee jaar later presenteerde Fulton daar zijn wandelingen. In 1977 exposeerde hij in het Van Abbemuseum in Eindhoven. Vrijwel altijd bestond zijn presentatie uit grote zwart-wit foto's van ongerepte natuur in keurige lijsten, voorzien van teksten gezet in de beste Engelse traditie. Die foto's ontbreken in Den Haag. Daar is alleen de muurschildering te zien die hij gemaakt heeft ter gelegenheid van het verschijnen van zijn oeuvrecatalogus One hundred walks.

De catalogus kan worden opgevat als een kunstenaarsboek. Fulton heeft dit schitterende boekwerk in een olijfgroene linnen band met crèmekleurige ingenaaide pagina's, waarop de teksten in drie kleuren zijn afgedrukt, zelf samengesteld. In het eerste gedeelte geeft hij korte omchrijvingen van 165 wandelingen over de periode 1969-1991, bijvoorbeeld: Pix Maler; a walk to the top of Pix Maler 11 july 1970 Oberalppass Switzerland. Meer niet. Soms in veelzeggende woorden als Dark grey fox with a white tipped tail of No talking for seven days. In de volgende delen heeft Fulton zijn tochten onderverdeeld in een aantal rubrieken, zoals onder andere Moon Walk, zijn nachtwandelingen. Hierna volgen in het typografisch meest aantrekkelijke deel van het boek een reeks feitelijkheden, die eveneens betrekking hebben op zijn wandelingen.

Het laatste gedeelte van het boek - Fulton heeft hierin zijn notities verwerkt die hij tijdens zijn wandelingen maakte - is het meest poëtisch en beeldend. Hot tea not warm tea - one walk at a time of Twilight horizons - what you can see doesn't exist.

In de kunstwereld vraagt men zich al enige tijd af of Fulton zo langzamerhand niet genoeg gelopen heeft. Zijn volharding zou zijn label geworden zijn. Fulton loopt echter niet voor ons plezier. Zelf schrijft hij: “Wandelen is een goede medicijn. Wandelen doet veranderen - wandelen is magie” Waarom zou je er dan mee ophouden?