Een spoedcursus katholicisme

Nuns on the Run. Regie: Jonathan Lynn. Met: Eric Idle, Robbie Coltrane, Camille Coduri, Janet Suzman. Uitgebracht door CNR Video.

Anderhalf jaar geleden zorgde de Engelse klucht Nuns on the Run in het kielzog van A Fish Called Wanda voor een bescheiden succes in de Amerikaanse bioscopen. Het regiedebuut van Jonathan Lynn, die ook het scenario schreef, heeft weliswaar ook een voormalig Monty Python-komiek (Eric Idle) in een van de hoofdrollen, maar is voor het overige minder fijnzinnig dan de film met John Cleese. Eerder is Nuns on the Run een kruising tussen de travestiegrapjes uit Some Like It Hot en het evangelie volgens Monty Python, Life of Brian.

Idle heet nu weer Brian, en Hope van achteren. Om een idee te geven van het niveau: zijn kippige vriendin (Camille Coduri) luistert naar de naam Faith en de kompaan (Robbie Coltrane) heet net geen Charity, maar Charlie. Beide heren zijn employés in een misdaadsyndicaat die op een dag besluiten voor zichzelf te beginnen. Ze beroven hun bazen en een Chinees gokimperium op zo'n onhandige wijze dat ze nog slechts het vege lijf kunnen redden door onder te duiken in een nonnenklooster. Op wonderbaarlijke wijze valt het geen van de zusters op dat onder het habijt van de krampachtig twee met geld gevulde koffers vasthoudende novieten mannen schuil gaan. Een spoedcursus katholicisme van de uit Ierland afkomstige Charlie aan de agnost Brian brengt uitkomst en veroorzaakt hilariteit bij de kijker over de bondige samenvatting van de paradoxale dogma's van de heilige moederkerk.

Veel van de grappen over twee verklede hanen in een kippenhok zijn regelrecht afkomstig uit Some Like It Hot. Idle en Coltrane lijken ook wel wat op Jack Lemmon en Tony Curtis, maar meer nog op Stan Laurel en Oliver Hardy. Met name de minzame koketterie van Hardy in travestie lijkt Coltrane goed te hebben bestudeerd.

Het grootste probleem van Nuns on the Run is wel dat het genre uit de mode is geraakt. De tante van Charlie wordt zelden meer opgevoerd, zodat de conventies in de verkleedpartijen, het verdraaien van de stem en het scheerprobleem opnieuw uitgevonden lijken te zijn. Gebrek aan ervaring en finesse spelen de regisseur-scenarist parten, zodat de indruk kan ontstaan dat travestiekluchten per definitie plat en oppervlakkig uitpakken. Er zijn briljante historische voorbeelden van het tegendeel, maar daar hoort Nuns on the Run niet bij. Een distributie op video lijkt in een niet-katholiek land de hoogst haalbare onderscheiding.