Blazers Ensemble luidt jaar in met veel herrie en geschetter

Concert: Achttiende Nieuwjaarsmatinee door het Nederlands Blazers Ensemble o.l.v. Michael Morgan met medewerking van het Aurelia Saxofoon Kwartet en Gerard Bouwhuis en Ellen Corver (piano). Zang: Reina Boelens, Margot Giselle, Gerrie de Vries en Franklin Nelom. Programma: muziek van Amerikaanse en door Amerika beïnvloede Nederlandse componisten. Gehoord: 1-1 Grote Zaal Concertgebouw, Amsterdam. Radio-uitzending: 7-3 Radio 4.

Met veel lawaai en geschetter van koper werd gistermiddag in het Concertgebouw het nieuwe jaar begroet. En zo hoort het ook bij een Nieuwjaarsconcert, want boze geesten dienen bij voorbaat te worden uitgedreven en zoals bekend zijn die als de dood voor grote klankvolumes. Zo niet de vele kleuters en baby's die het concert bijwoonden en die pas in opstand kwamen als de muziek even ophield.

Het programma stond in het teken van Amerika aangezien Columbus vijfhonderd jaar geleden dat continent ontdekte. Terwijl ons aller zorgelijke aandacht in oostelijke richting gaat, was het Nieuwjaarsconcert "going West' en bood een vrolijke lappendeken, samengesteld uit lapjes van diverse herkomst. Vooral van die afwisseling moest dit programma het hebben, want ijzersterk leek mij niet één van de uitgevoerde werken. John Adams' Grand Pianola Music Part II deed uitgesproken denken aan een oecumenische kerkdienst en de Suite for Wind Instruments in D van Arthur Bird, een Amerikaan die het grootste deel van zijn leven in Berlijn woonde, bleek een slap aftreksel van Mendelssohn te zijn: uiterst geschikt om even het tekort aan slaap in te halen.

Ruw werd men wakker geschud door Chiel Meyerings Here I come, één en al vitaliteit waarbij Rappin' Scorpio Franklin Nelom met stuiterende rap-tekst de show beheerste. Geen groter contrast hiermee was denkbaar dan de etherische compositie van Henri Cowell: Aeolian Harp, waarbij Ellen Corver op het verduisterde podium staand achter de vleugel harp speelde op haar instrument. George Antheils Jazz Symphony, "lekkere' muziek die nog het meest doet denken aan Milhaud met extra peper en zout, deed de vraag rijzen waarom die andere bij uitstek "lekkere' componist, Leonard Bernstein, bij dit feestconcert ontbrak.

Geëindigd werd met een herhaling van het voor de pauze gespeelde stuk van John Adams: A Short Ride in a Fast Machine, en daarmee belandden wij met veel herrie definitief in 1992.