Zelfdoding (1)

Velen - vooral "gelovigen' - vinden dat euthanasie noch zelfdoding mag. Wat ik niet begrijp is dat ze dat ook aan anderen opdringen. Het wettelijk verbieden zodat - als je het toch wilt - het uitgevoerd moet worden op een gruwelijke, geniepige - en dus voor de omgeving onbegrijpelijk - manier.

Want als iemand dat besloten heeft, gaat hij dat naar de beschikbare middelen - voor de trein, van een hoge flat af, teveel geneesmiddelen - uitvoeren. Door alleen maar te zeggen dat het niet mag, blijft de verstikkende taboesfeer hangen en is zelfs met anderen spreken over je voornemen, dus waarom je zo denkt, niet mogelijk. In grote eenzaamheid en mogelijk daardoor ook in grote verwarring neemt iemand zo'n besluit voor zichzelf.

Door het taboe praat ook de naaste omgeving nooit redelijk over zo'n afscheid door zelf gewilde en zelf toegepaste dood. Erger nog. Door onbegrip, dat wil zeggen niet willen of kunnen nadenken over de redenen die de zelfdoder had, en ook door ernstige geschoktheid neemt een groot deel van de nabestaanden een verwijtende houding aan. Ook tegenover de naaste familie van de zelfdoder zodat ook zij slachtoffer worden. Nog erger wordt het als men aangeboren psychische oorzaken meent te kennen. Dan wordt het ook een overerfbare belasting voor de kinderen.

Ik pleit ervoor dat zelfdoding mag en dat je daar hulp bij mag hebben. Om te beginnen "geestelijke' (begripvolle begeleiding) hulp, als zo'n besluit begint te rijpen. Je moet erover kunnen praten in een neutraal gesprek. Zelfdoding moet ook niet aan leeftijd gebonden zijn. En pas na zo'n neutrale toetsing moeten de middelen beschikbaar zijn.