"Alles moet wijken voor de Olympische Spelen'; Brokking wijkt met spijt maar zonder wrok

APELDOORN, 31 DEC. De prijsuitreiking van het internationale volleybaltoernooi in Apeldoorn kende gisteravond een korte vertraging. De Nederlandse mannenploeg, winnaar na een felbevochten finalewinst op Cuba (3-2), liet op zich wachten. Daar was gegronde reden voor. Bondscoach Harrie Brokking nam gisteravond in de kleedkamer van Oranje afscheid van zijn team. Hij schudde elke speler de hand en bedankte hem “voor dit toernooi en voor alles”.

Het was even muisstil in de kleedruimte. Toch kwam Brokkings vaarwel natuurlijk niet als een verrassing. Hij wilde niet samenwerken met de op nadrukkelijke wens van de spelers terugkerende Arie Selinger. Dus moest Brokking plaatsmaken en draaide het uiteindelijk op een financiële kwestie uit. Die is nog niet opgelost. Daarom heeft Brokking zijn geplande vakantietrip naar Venezuela voorlopig uitgesteld. “Maar we zullen elkaar tegemoet moeten komen, hoe dan ook”, verklaarde Brokking.

Door de onderhandelingen die nog steeds gaande zijn, werd er tot gisteravond door alle partijen geheimzinnig gedaan over de mogelijke afloop van de kwestie. “Laten we er maar niet meer om heen draaien”, sprak Brokking na de finale tegen Cuba echter plotseling tot zijn gehoor. “Het is gewoon logisch dat ik op 22 januari (de eerste trainingsdag na de vakantie, red) niet meer in de zaal sta.”

Met opgeheven hoofd onderging Brokking zijn laatste uren als bondscoach. Hij kon het zelfs opbrengen om begrip te tonen voor de ontstane situatie. “Alles moet wijken voor het goud op de Olympische Spelen. Het feit dat er dan mensen sneuvelen moeten we maar op de koop toenemen.” Brokking acht het verre van onmogelijk dat Oranje in Barcelona inderdaad de gouden medaille zal halen. “We horen gewoon in de top van de wereld thuis. Puur cijfermatig zijn we momenteel de nummer vier van de wereld, mét de huidige ploeg. En we hebben bewezen dat we landen als Cuba en Italië aan het wankelen kunnen brengen. Daar ben ik trots op. We hebben met elkaar ook heel goed gewerkt.”

De situatie met Brokking is absoluut niet te vergelijken met die van voetbalbondscoach Thijs Libregts in 1990, die met bepaalde internationals een onherstelbaar slechte verstandhouding had. “De spelers en ik hebben elkaar daarnet in de kleedkamer recht in de ogen gekeken”, zei Brokking. Hij liet wel het laatste diner met het team lopen. “Begin maar. Ik eet niet mee”, sprak Brokking tot manager Verhalle toen deze hem kwam halen. De scheidende coach bleef bij zijn vrouw en een paar andere familieleden zitten, terwijl de ploeg aan de andere kant van de ruime ontvangstzaal de maaltijd gebruikte. Na afloop bezochten de spelers nog wel even één voor één het tafeltje van hun ex-coach.

Ron Zwerver, de belangrijkste speler in deze kwestie, noemde na het eten het vertrek van Brokking “lullig”. “Een beter woord heb ik er niet voor.” De 24-jarige aanvaller zei deze ontwikkeling spijtig te vinden. “Maar wij vroegen wat meer.” Daarmee doelde Zwerver op het feit dat met name de oudere spelers uit de selectie na het EK van september in Duitsland constateerden dat er “iets” ontbrak bij de technische leiding. Toen viel ook de naam van Arie Selinger, de in 1989 naar Japan vertrokken geestelijke vader van het team. Brokking was drie jaar assistent van de Amerikaan. Zwerver: “Het is jammer dat het niet gelukt is weer tot een samenwerking tussen Selinger én Brokking te komen.”

De spelers van het Nederlands team werden tijdens het toernooi in Apeldoorn in hun hotel toegesproken door bondsvoorzitter Bert Funk. Die verzekerde het team dat de NeVoBo er alles aan zou doen om op 22 januari tot “een nieuwe start” te komen. Dus zonder Brokking én met een op voordracht van Selinger aangestelde assistent. Toch heeft Funk tot het laatste moment getracht de bondscoach samen te brengen met diens voormalige baas. Brokking heeft vanaf de eerste keer dat de bond hem een eventuele terugkeer van Selinger voorstelde verklaard daar niets voor te voelen. Brokking vreesde zijn hele leven met de naam Selinger verbonden te zullen zijn.

“Het zou wat anders zijn geweest als Arie en ik allebei ergens anders hadden gewerkt en dat de bond dan onze hulp had ingeroepen. Maar nu is een samenwerking niet meer mogelijk. Ik heb me de laatste twee jaar als coach ontwikkeld en ik ken Arie echt heel goed. Hij zou zich nooit in een rol als assistent schikken.”

Brokking vond het spijtig dat de bond én bepaalde spelers ongeduldig zijn geweest. Hij wees op de jonge internationals die door de blessures van de ouderen tijdens het toernooi in Apeldoorn constant in actie kwamen. “Dat zijn echt fantastische jongens”, beweerde Brokking. “Maar straks krijgen ze misschien geen kans meer.” Brokking coachte zijn jonge ploeg in de afgelopen dagen in Apeldoorn af en toe voor zijn doen opvallend wild. De bondscoach kreeg in de laatste twee wedstrijden zelfs drie gele kaarten wegens protesteren. “Ik had een ander team, hè. Spelers als Klok en Van der Meulen gaan mee met dergelijke emoties. Die hebben dat nodig.” Brokking zei te hebben genoten van “die gastjes die zich kapotwerken, neergaan en weer opkruipen”.

Over zijn eigen toekomst kon Brokking niets zeggen. Hij voelt wel voor een avontuur in het buitenland. België of Frankrijk liggen dan het meest voor de hand. Aanbiedingen heeft Brokking echter nog niet.

De toekomst van de nationale mannenploeg ligt voorlopig weer in handen van Arie Selinger. De Amerikaan moet in de komende maand vanuit Japan zijn wensen over, onder andere, het trainingsschema kenbaar maken. Ook moet hij zijn voorkeur uitspreken voor een nieuwe assistent die samen met de Chinees Pang de leiding in handen zal krijgen totdat Selinger half maart zelf naar Nederland komt. Een voormalig assistent van hem bij de Amerikaanse vrouwenploeg zou een kandidaat zijn, maar ook ex-international Marco Brouwers, tegenwoordig trainer-coach van Martinus en golfleraar. Ook hier zal het financiële aspect een belangrijke rol spelen. “De nieuwe man moet in ieder geval enthousiast zijn én onder Arie willen werken”, aldus Zwerver.