Nieuw werk bij Introdans minder sterk dan reprises

Voorstelling: Introdans met o.a. When she is asleep van Tamara Roso; U.l. an Unidentified Light van Mirjam Diedrich; Haunted Passages van Philip Taylor; Gezien: 26-12 Schouwburg Arnhem. Vanaf 10-1 t-m 20-2 tournee.

Het nieuwe goed gedanste programma van Introdans heet 'De vrouw centraal': twee nieuwe werken zijn door vrouwen gemaakt, in de reprises Afstand en Réflexion treden alleen vrouwen op en in Haunted Passages - nieuw voor Introdans, maar al in 1985 gemaakt voor het NDT 2 - vervult eveneens de danseres de belangrijkste rol. Naast de in nieuwe bezetting gaaf uitgevoerde sterke stukken Afstand van Ed Wubbe en Ton Wiggers solo Réflexion, zijn de nieuwe choreografieën minder bevredigend, al toonden beide een attractief en vitaal bewegingsidioom.

U.L. an Unidentified Light is het choreografisch debuut van Mirjam Diedrich, een van de markantste danseressen van Introdans. Drie mannen en een vrouw worden tijdens een ontspannen samenzijn geconfronteerd met een ongewoon lichtverschijnsel dat verwarring en angst oproept. Diedrich gebruikt krachtige heldere bewegingen, hult de ruimte met wisselende patronen en geeft het werk een pittige vaart, al slaagt ze er niet volledig in de beklemming van het lichtverschijnsel een essentiële functie te geven.

U.L. is in de eerste plaats een bewegingsstuk geworden dat het vakmanschap en de kwaliteiten van de maakster als danseres weerspiegelt, al blijkt nog niet of zij een eigenzinnig artistiek credo heeft.

Tamara Roso, de maakster van When she is asleep, heeft meer scheppende ervaring met veelbelovende werken voor het Scapino Ballet Rotterdam, waaraan zij tot voor kort als danseres verbonden was. Ondanks haar jeugd, ze is net 22, besloot zij zich louter aan het choreograferen te wijden. Wellicht was dat een wat premature beslissing want in dit nieuwe werk toont Roso weinig compositorische ontwikkeling. Als uitgangspunt koos zij de nachtmerrieachtige dromen van een vrouw die zich bespied voelt. Dat levert mooie beelden op, maar veroorzaakt eerder komische dan beklemmende situaties.

Roso's bewegingsstijl is gebaseerd op sterke impulsen met een dramatische lading, die echter nauwelijks een bodem heeft. Het op zichzelf wel boeiende materiaal staat in een los kader, is ruimtelijk nogal plat en heeft lang niet de subtitileiten van de gebruikte muziek van Louis Andriessen.

Het interessantst vond ik Philip Taylors Haunted Passages: ook hier onbestemde angstige gevoelens maar fascinerend met nerveus klauwende en trillende handen, schokkende hoofdbewegingen, plotselinge uitbarstingen en verstijvingen.