Zwarte monsters op de piano

Pianoles is leuk maar thuis pianostuderen is vervelend en saai. Want je kunt niet "pianootje-spelen' met vriendjes en je kunt ook niet de piano meenemen in een tas om bij iemand anders te gaan spelen. En als je in het schoolorkest wil, dan is er maar plaats voor één.

Pianoles is niet meer leuk als er kruizen en mollen in het spel komen. Deze zwarte toetsen klinken verdrietig, je vingers glijden er van af en ze veroorzaken pijn in je handen omdat je die zo groot moet maken. De witte toetsen daarentegen zijn vrolijk en die liggen ten minste naast elkaar. Bovendien is er iets vreemds met die zwarte noten: er bestaat wel een Fis maar geen Fes, wel een Cis maar geen Ces. Er zitten namelijk zeven witte toetsen en vijf zwarte toetsen in een octaaf. Dat is oneerlijk zeven tegen vijf.

Ik besloot die zwarte toetsen niet meer aan te raken, zo werd het het pianospelen weer leuk en gemakkelijker. Maar mijn pianolerares werd boos en zei dat ik ook de de mollen en de kruizen moest spelen omdat de muziek anders niet klonk zoals hij door de componist was geschreven. We kregen bijna ruzie en ik wilde niet meer naar pianoles.

“Nee”, zei ik “daar ga ik niet meer heen. Ik moet van mijn lerares ook op duivelse toetsen spelen en dat kan ik niet want het doet pijn in mijn handen.” Ik droomde van kruizen en mollen en ik hoorde steeds een duivelse dans door mijn hoofd bonken die leek op een gevecht tussen zwarte en witte toetsen. Mijn moeder belde de pianolerares op om te vertellen dat ik door de duivel was bezeten en dat ik niet meer durfde te spelen.

De daaropvolgende vrijdag was het de dertiende en de pianolerares belde nu naar mij op. Ze zei dat vrijdag de dertiende een dag is om de problemen van de duivel te bespreken. Dus ik kon gerust op les komen. Met knikkende knieën liep ik de trap op naar haar kamer, want thuis was de pianoklep dicht gebleven en had ik die zwarte monsters niet meer hoeven zien. Maar gestudeerd had ik daardoor ook niet! Ik zat voor de piano en keek door mijn oogharen van de toetsen naar mijn handen en van mijn handen naar mijn knieën en omdat ik bijna van de pianokruk viel hield de pianolerares mij vast en zei ze: “Als je de duivels wil verbannen moet je ze leren beheersen en dat kan alleen maar door ze te bespelen. Voor de volgende week moet je zelf een liedje maken waarin alleen de zwarte toetsen worden gebruikt. Een compositie voor mollen en kruizen. Daarna hoef je niet meer bang te zijn en in je handen zul je geen kramp meer voelen.”

Ik heb me aan de opdracht gehouden en een week lang die duivels eens flink op hun rug geslagen. Uiteindelijk componeerde ik een eigen muziekstuk. Nu vind ik de zwarte toetsen juist mooi klinken en ik speel alle stukken ook al zitten er wel vier mollen of kruizen in. Bij Broekmans en Van Poppel heb ik zelfs naar bladmuziek voor zwarte toetsen gevraagd. Maar die bestaat niet.