Een gouverneur uit Louisiana

Aangezien ik niet geloof in een wezen dat G.O.D. heet, zou ik strikt genomen ook niet moeten geloven in iets dat de duivel heet.

Maar dat weerhoudt me er niet van te fantaseren over de duivel. Zoals ik G.O.D. opnieuw uitvind wanneer ik een magische helper nodig heb, zo herken ik ook de duivel wanneer die zich manifesteert.

Ik heb zelfs het gevoel dat als er een geheime heerser over de wereld bestaat, dat dan de duivel moet zijn. Het Nieuwe Testament bevestigt deze opvatting zelfs wanneer de duivel alle koninkrijken van de wereld aan Jezus aanbiedt. Hij zou ze niet kunnen aanbieden als ze niet van hem waren, zeg nou zelf.

Van sommige mensen wordt gezegd dat ze een verbond met de duivel hebben gesloten in ruil voor alle mogelijke voordelen. Yuppies hebben me bekend dat ze hem graag hun ziel hadden willen verkopen, maar tot hun grote spijt is hij nooit op komen dagen met het contract.

De duivel heeft zijn sporen nagelaten in de taal. Zelfs als we geloven dat zoiets als de duivel niet bestaat, zeggen we tegen mensen dat ze naar de duivel moeten lopen. En een paar dagen voor ik aan dit stuk begon, vond ik een boek met essays van Borges waarin hij beschrijft hoe de violist Giuseppe Tartini zijn inspiratie kreeg voor de sonate die hij de Duivels Triller noemde: ik geloof dat Tartini beweerde dat hij het de duivel hoorde spelen in een droom. Ik legde het boek zorgvuldig apart, want ik wist dat ik het nog zou gebruiken - en nu kan ik het rotding niet meer vinden! Alsof de duvel ermee speelt!

Ik wilde verwijzen naar Tartini omdat ik op een zomeravond in Venetië een paar mensen die ik een kerk in zag lopen achterna ging. Het was een van die barokkerken op straatniveau - ik weet niet meer hoe hij heette. Een violist gaf er een gratis concert en hij besloot zijn concert met de Duivels Triller. Ik zal de vreemde sfeer in die kerk terwijl hij het speelde nooit vergeten. Flarden mist waren door de open straatdeuren binnen komen drijven en bleven vlak boven de stenen vloer hangen. In het flakkerende kaarslicht zagen de gezichten van de mensen in de kerkbanken er uit of ze overdekt waren met stof. En door de dubbele stokvoering waar de Duivels Triller beroemd om is, leek het alsof er een tweede, spookachtige violist met de levende meespeelde. Heel even was het alsof er een andere Aanwezigheid in die kerk was - en zeker geen "goddelijke'.

Kort geleden zag ik een glimp van de duivel, op de televisie nota bene. Ene David Duke, ooit een hoge piet in de Ku Klux Klan, had zich kandidaat gesteld voor het gouverneurschap van Louisiana. Ze lieten beelden zien van hoe hij er vroeger uitzag - een plurk - en hoe hij er nu uitziet. Dank zij plastische chirurgie heeft hij nu veel weg van een ander slachtoffer van het schoonheidsideaal, de popster Michael Jackson - maar dan in negatief, want Duke is blank. En terwijl Duke verleidelijk glimlachte en zei dat hij veranderd was, zag ik in zijn ooghoeken nog een kwaadaardige vonk die hij niet kon verbergen: in die ogen zag ik heel even de duivel met zijn staart zwiepen!

Duke beweert dat hij een wedergeboren christen is. Gedachtig aan Shakespeares waarschuwing: "The Devil can cite Scripture for his purpose', kost het me moeite dit te geloven. En de Duivel kan zich verschuilen achter een knap gezicht. Terwijl ik naar Duke keek, merkte ik dat ik een wijsje neuriede van die andere zuiderling, Elvis Presley. Het gaat zo:

You're the Devil in disguise.

Oh, yes you are,

Devil in disguise,

Mmmm mmm hmm...'