Korzelige grappen van kribbige oudjes

Voorstelling: Hoog tijd (About time) van Tom Cole. Spelers: Mary Dresselhuys en John Kraaykamp. Vertaling: Coot van Doesburgh. Decor: Bram Vermeulen. Regie: Shireen Strooker. Gezien: 19-12 in Nieuwe de la Mar-theater, Amsterdam. Aldaar t-m 4-1, daarna elders.

“Waarom wéét ik dat allemaal nog?” zegt de vrouw, als ze moeiteloos uit het hoofd een paar literaire teksten uit haar schooltijd heeft geciteerd - en zoals Mary Dresselhuys dat zinnetje debiteert, is het de verbaasde, maar intens vermoeide opmerking van een vrouw die zich langzaam losmaakt van de wereld. Haar man is veel aardser, hij grijpt zich nog vast aan zijn laatste contacten met de buitenwereld. Zij wordt stilaan transparant en gewichtloos; ze zweeft al een beetje.

De komedie Hoog tijd speelt zich af tijdens een etmaal in de woonkeuken van een bejaard echtpaar. Ze ruziën wat, biechten een paar dingen van heel vroeger op en vragen zich op gezette tijden af of de dood nu gauw zal komen. Dat lijkt weinig, maar het is meer dan genoeg voor acteurs die kunnen suggereren dat achter ieder woord duizend andere woorden schuilgaan. Zelfs als het gesprek over iets triviaals gaat, zoals het snipperen van groente.

Mary Dresselhuys en John Kraaykamp zijn in volstrekt andere werelden groot geworden. Zij draagt de elegante comédie met zich mee, hij de Witz op het biljart. Nu ze voor het eerst samen een stuk spelen, zijn die werelden in hun spel versmolten. Misschien is haar tekstbehandeling iets losser geworden en de zijne iets preciezer. Het resultaat is, dat ze getweeën de sterren van de hemel spelen en elkaars ideale aangever zijn geworden. De korzelige grappen, waarmee schrijver Tom Cole het makkelijke sentiment voortdurend vermijdt, krijgen tot op tienden van seconden de timing die ze behoeven - bij Kraaykamp met wat meer aplomb, bij Dresselhuys met etherische finesse. Af en toe moest ik denken aan de voorstellingen die ze ooit speelde met Ko van Dijk, ook zo'n aartskomediant.

Hoog tijd, in een functioneel flatdecor en in hoogst levendig Nederlands, draagt de sporen van een zorgvuldig genuanceerde regie van Shireen Strooker. Golvende toon- en tempo-wisselingen houden er de vaart in. Geen cliché-matige vertedering voor oudjes, daarvoor heerst er trouwens te veel kribbigheid in de tekst. Eind goed al goed, jawel, maar de twee zielen hebben nog lang niet één gedachte. Als ze samen een glas wijn drinken, kijkt zij verzaligd op van haar glas, terwijl hij een wrange trek om de lippen heeft.