Genieten en nog eens genieten

Na de zomervakantie worden op de redacties van Libelle en Margriet de ramen geblindeerd, een kerstboom wordt opgetuigd, de kaarsen in de kandelaars worden aangestoken en de redacties scharen zich rondom de met hulst, guirlandes en engeltjes versierde vergadertafel om zich te goed te doen aan een sneetje kerstbrood.

Het is de jaarlijkse "ideeënvergadering' waarop de redacties van de beide vrouwenbladen het kerstnummer bespreken.

“Goud!”, moet iemand op de ideeënvergadering van Margriet hebben geroepen. Het gouden idee werd ogenblikkelijk uitgewerkt: een cover in goud, met voorgetekende engeltjes om zelf uit te knippen en in de boom te hangen. En twintig "grandioze kerstbladzijden' met kleding, sieraden, tafel- en boomversieringen en hebbedingetjes, allemaal in goud! Aty Luitze, hoofdredactrice van Margriet, glimlacht en babbelt de lezers vertrouwenwekkend toe op pagina drie van het jongste nummer: “Deze kerst-Margriet is helemaal in glanzend goud. Het kan allemaal, als het maar gezellig wordt. Want kerst is meer dan ooit een thuis-feest”.

“Goud!”, riep ook iemand op de ideeënvergadering van Libelle. En een modereportage werd verzonnen, met “Goud, fonkelend tot in de kleinste details”. Maar daar bleef het niet bij. Iemand opperde om het hele nummer te larderen met gouden accessoires, lintjes, sterretjes en frutseltjes. Niet alleen de hoofdredactrice, maar heel de redactie stelt zich in het kerstnummer van Libelle aan de lezeressen voor. Van alle medewerkers is een guitig foto-tje gemaakt, daartussen staat over vier pagina's te lezen: “De redactie van Libelle wenst u fijne feestdagen met veel warmte en lichtjes, blijheid en geluk!”

Met die kerstwens wordt het wezen van het vrouwenblad verwoord: warmheid, blijheid en geluk. Beide bladen hebben een katern op krantepapier waarin lezers getuigen van de wijze waarop ze omgaan met hun ongeluk: ziekte, dood en verdriet, het kruist ieders levenspad, maar achter de wolken schijnt de zon. Libelle draagt die boodschap uit aan de hand van interviews: “Ik voelde dat het geluk dat we zouden delen altijd groter zou zijn dan het verdriet om het afscheid”, bekent een vrouw die het leven deelde met een dodelijk zieke.

Margriet heeft de lezeressen zèlf hun indringendste levenservaringen uit het afgelopen jaar laten opschrijven: geboorte, huwelijk, rouw om een dierbare, een keur van bekentenissen staat hier over vele pagina's kriskras door elkaar. Een vrouw die haar dochtertje verloor aan een “zeldzame vorm van hersenvliesontsteking” put moed uit “het vertrouwen dat er ooit een weerzien zal zijn”. Hoe werelds Margriet tegenwoordig ook is, haar katholieke imborst verloochent zij nooit. Ook Toon Hermans heeft, een jaar na de dood van zijn echtgenote, blijkbaar vertrouwen in het hiernamaals. “Wie is er toch in godsnaam op het idee gekomen om van de dood zo'n verschrikkelijk taboe te maken”, vraagt hij zich in Margriet af. “God zeker niet! Ik voel dat er een bovennatuurlijk leven bestaat.”

Libelle staat met beide huiselijke sloffen iets vaster op de grond, maar de artikelen en reportages in beide bladen hebben precies dezelfde strekking: buiten huilt de wind om het huis, het leven kent tegenslag, verdriet en vele voetangels en klemmen, maar binnen is het knus en gezellig. Of, zoals de Margriet-hoofdredactrice het verwoordt: “Die gezelligheid, dat leuke lange natafelen, is weer helemaal terug. Genieten en nog eens genieten, dáár gaat het tijdens deze feestdagen om”.

Rob van Vuure, die eerst Libelle en daarna Margriet tot ongekend hoge lezersaantallen wist op te krikken, schenkt als hoofdredacteur nu ook Viva een tweede jeugd. De feestkleding glanst en flonkert ook in dit jongere-vrouwen-blad dat het een lieve lust is. Van Vuure strikte oud-Kamerlid Andrée van Es om Adriaan van Dis te interviewen: “Van Dis in gesprek met Van Es”, een opmerkelijke combinatie, die in elk geval een beter vraaggesprek opleverde dan in dit blad gebruikelijk is.

Van Dis heeft de stad verlaten om zich in alle rust op Het Grote Werk te concentreren. Maar ook omdat de schrijver-presentator zich in toenemende mate ergert aan de verslonzing en verruwing in de hoofdstad: “Een soort materialistische agressie van dubbelparkeerders, van gouden-ketting-volk dat terrassen beheerst, van iets te jolige makelaarsknapen op het Spui”.

Viva heeft zich de afgelopen jaren ontwikkeld tot een beschrijver en daarmee "bespreekbaar-maker' van onderwerpen die taboe waren of in bepaalde kringen als zodanig werden beschouwd. Verliefd worden op de vriend van je beste vriendin, bijvoorbeeld, of op je baas, of op je beste vriendin. Het taboe van deze week is een beroerde relatie met een broer of zus. Simone (28), Sylvia (32) en Frank (28) hebben respectievelijk de pest aan hun broer, zus en zus.

“Nee, als het ook maar enigszins mogelijk is, wil ik haar niet meer tegenkomen”, zegt de laatste. De drie spuwen hun gal, zonder dat Viva ook maar enigerlei poging doet tot weerwoord, laat staan het verbeteren van de betrekkingen. In het kader van de kerstgedachte had een meer verzoenende aanpak hier niet misstaan.