Brutale ogen

Dit is het voorbeeld. Koop nu een stuk zwart papier en haal een schaar uit de kast. Kijk eerst goed naar de gezichten van de twee vrouwen en knip zelf nog niet. Volg met je ogen de golvende lijnen van de twee schaduwen. Dat is de beste oefening voor je zelf begint.

De linten aan de hoed daar rechts. Welke kleuren kun je je daarbij voorstellen? De kragen zijn erg verschillend. Misschien draagt de linker vrouw een jas van bont, dat golft altijd een beetje onregelmatig. Zij heeft ook de langste wimpers, dat zie je aan het streepje vlak boven de neus.

Het moeten wel vriendinnen of zusters zijn. Anders zouden ze niet zo dicht bij elkaar staan. Het is niet zeker of ze zich zelf hebben geknipt. Het kan ook dat een vriend heel goed naar hen heeft gekeken en van hun gezichten in een paar minuten die schaduwen heeft gemaakt.

Nu begin jij. Haal er anders ook een vriendin bij. Dan knippen jullie samen je profiel, zo heet je hoofd als je het van opzij ziet. Als het mislukt, begin dan opnieuw. De vierde of vijfde keer zie je langzaam het zwart van je gezicht onder je handen ontstaan.

De kleur van je ogen en je wangen, van je haren en je kleren, het verdwijnt allemaal. Kijk anders af en toe in de spiegel als je je de lijn van neus, lippen en kin niet goed herinnert. Voorzichtig, de wimpers zijn het moeilijkst. Niet te dik, maar ook niet te dun, ze moeten zichtbaar blijven.

Nu ben je verdwenen in het papier en toch kan iedereen je nog heel goed herkennen. Net als de twee vrouwen van het voorbeeld die in 1918 door Amsterdam liepen in kleurige kleren en met brutale ogen.

In dat jaar werden zij geknipt.