REGISSEUR BARRY SONNENFELD DEBUTEERT MET HUMORISTISCHE GRIEZELFILM; Een gebarentaal sprekende, pirouettes draaiende hand

The Addams Family. Regie: Barry Sonnenfeld. Met: Anjelica Huston, Raul Julia, Christopher Lloyd. In 45 theaters.

Een verrassend grote hit in Amerika is op dit moment The Addams Family, officieel niet gebaseerd op de gelijknamige televisieserie (1964-'66), maar slechts op de daar weer aan ten grondslag liggende cartoons van Charles Addams, die sinds 1932 in The New Yorker verschenen. Zoals Batman, Dick Tracy en Superman eerder strips uit de jaren dertig met behulp van enorme budgets tot moderne wonderen van steriel filmvernuft opbliezen, zo creëerde de debuterende regisseur Barry Sonnenfeld (cameraman van onder anderen de gebroeders Joel en Ethan Coen) een iets bescheidener absurd universum op grondslag van Addams' tekeningen, vermengd met de humor uit een "sitcom', de verwrongen visie op een Amerikaanse familie Doorsnee.

Het gezin Addams bewoont een "gothic' griezelhuis op een kale heuvel en bestaat uit vader Gomez, door Raul Julia gespeeld met de romantische flair van een Errol Flynn; de dweperige en zwoele heks Morticia (Anjelica Huston); een gedrochten kokende grootmoeder; de Frankenstein-achtige butler Lurch (vertolkt door de Nederlandse acteur Carel Struycken) en twee elkaar naar het leven staande kinderen: het ernstige meisje Wednesday, gespecialiseerd in het onthoofden van poppen, en haar broertje, de verkeersborden verzamelende Pugsly. Deze charmante verzameling stripfiguren wordt gecompleteerd door een soort huisdier, tevens manusje-van-alles, dat Thing genoemd wordt. In de tv-serie mocht Thing nooit zijn doos verlaten, maar de technologie staat nu toe dat hij vrijelijk rondloopt, kattekwaad uithaalt en de show steelt. Thing is een losse hand, die trippelt, gebarentaal spreekt, pirouettes draait en in werkelijkheid toebehoort aan goochelaar Christopher Hart.

Het aardige van The Addams Family is dat de film niets meer pretendeert te zijn dan ontspannende en vrijblijvende nonsens. Aan allure ontbreekt het de film evenmin als het vergelijkbare Beetlejuice, maar daarin trachtte de in hetzelfde domein opererende regisseur Tim Burton voortdurend surrealistische punten te scoren. Sonnenfeld lijkt tevreden te zijn met het plezier dat hij ontleent aan visuele en verbale spelletjes. Zo valt er aangenaam te glimlachen om de bloederige Shakespeare-scène die de kinderen Addams in de schoolrevue opvoeren, om een kolderiek bal met een siamese tweeling en een onverstaanbare klanken uitstotend harig monstertje met Casanova-neigingen of om de eeuwige hartstocht tussen pa en ma Addams, die elkaar bloemrijk het hof blijven maken.

Relatief het minst geslaagd is de poging dit geheel door een plot samen te binden. De verloren gewaande broer van Gomez, de gewetenloze dommekracht Fester, maakt zijn opwachting in de vorm van een bedrieger, die het gemunt heeft op de schat in de kelder. Christopher Lloyd (de waanzinnige geleerde uit de Back to the Future-serie) speelt die dubbelzinnige indringer, die allengs meer affectie ontwikkelt voor zijn pseudo-familie, innemend akelig, maar op de een of andere manier werkt de thrillerdraad als een storend element.

Misschien is de reden dat het betrappen van de namaak-verloren-zoon op kleine foutjes onverwachts logica introduceert in een wereld die per definitie aan geen enkele logische wet beantwoordt.

Desondanks blijft The Addams Family aangenaam divertissement, dat vooral niet te ernstig genomen mag worden. Eucalypta en Erik Engerd verdwaald in Hellzapoppin', dat is alles. Er zijn kerstfilms die het voor minder doen.