Boris Becker op de tennisbaan, thuis en op vakantie

Advantage Emotion Ned. 3. 20.30-22.00u.

Naast zijn activiteiten op de tennisbaan denkt Boris Becker voortdurend na over zijn status als superster. Dat een acteur als Marlon Brando op het hoogtepunt van zijn loopbaan plotseling van de aardbodem leek verdwenen of dat Michael Jackson niets in het openbaar meer zegt zijn zaken die op Becker volkomen logisch overkomen. Ook hij heeft het niet zo begrepen op publiciteit. Dat Bernd en Carlo Tränhard er niettemin in zijn geslaagd Becker een jaar te volgen geeft dan ook meteen het bijzondere aspect aan van Advantage Emotion, een televisieportret van tachtig minuten dat vanavond te zien is bij de NOS.

Afgewisseld met flash backs van zijn jeugd en begeleid door een merkwaardige mengeling van Dire Straits en hard rock muziek worden in vogelvlucht de belangrijkste gebeurtenissen uit zijn loopbaan getoond en door hem van commentaar voorzien. Nooit in zijn leven zal Becker meer hetzelfde geluk ervaren van het moment toen hij in 1985 de eerste keer op matchpoint stond op Wimbledon. Misschien nog een keer wanneer zijn kind wordt geboren. Zoals hij zich ook maar één plaats kan herinneren waar hij echt heeft gehuild. Ook op Wimbledon nadat hij dit jaar de finale van Michael Stich verloor.

De kennismaking in Monte Carlo met zijn jeugdidool Björn Borg, zijn rondleiding over Wimbledon, de confrontatie van Becker met de straatterreur op Times Square, het levert aardige plaatjes op, maar toch niet de spectaculaire documentaire waar Studio Sport via allerlei previews nu al weken de kijker warm voor probeert te krijgen.

Interessanter dan de beelden van Becker op de tennisbaan, op vakantie, thuis of in zijn vrije tijd, zijn de interviews waarin hij uiteenzet hoe hij over zijn leven denkt. Drugs of drank zouden volgens hem een heel normaal verschijnsel zijn voor iemand die zo snel de absolute top heeft bereikt in zijn vak als hij. Maar voor Becker is het geen oplossing. Hij werkt zo lang het nog mogelijk is zo hard als het kan om de toekomst in te gaan als een Borg, McEnroe of Connors. Het idee niet alles uit zijn loopbaan te hebben gehaald zou voor Becker onverdraaglijk zijn.

De teleurstellingen die hij heeft moeten verwerken door de breuk met zijn eerste trainer Günther Bosch, zijn verhouding met zijn (ex)vriendin Karin Schulz, de vriendschap met Ion Tiriac, het staat allemaal in de schaduw van het tennis. Nu al vreest hij voor het leven in de anonimiteit er na. Tennis staat voor hem synoniem voor fair play. Ook in de contacten met zijn collega's. Hij maakt echter een uitzondering voor Ivan Lendl, wiens aanstellerige gedrag Becker in hoge mate irriteert. Maar dat wordt weer goedgemaakt doordat Becker ironisch constateert dat zijn locker in de kleedkamer van Wimbledon zich hoger bevindt dan die van Lendl. De pathologische verering van Becker voor Wimbledon is ook veruit het aardigste onderdeel van de documentaire.