"Na kerst en Nieuwjaar is iedereen ons vergeten'

TEL AVIV, 17 DEC. Pinhasov Alexander wrijft in de ruimte voor de paspoortcontrole van het vliegveld David Ben Gurion voortdurend zijn polsen. Een half uurtje geleden hebben Nederlandse marechaussees, voor de landing van het vliegtuig, zijn handboeien afgedaan. Op blote voeten loopt hij verwilderd rond, totdat hij gaat zitten op een plastic stoeltje dat tegen de muur staat.

Hij trilt van emotie. “Israel, njet”, zegt hij. “Nederland heeft een misdaad tegen het joodse volk begaan”, bromt hij nors. Een uur lang weigert hij koppig de reispapieren van een ambtenaar van het ministerie van immigratie aan te nemen. “Njet, njet”, zegt hij en kijkt stuurs in de verte. Na een uur komt Alexander, die gistermorgen met 42 andere Russische asielzoekers hardhandig Nederland werd uitgezet, tot andere gedachten. Als laatste aanvaardt hij de papieren en gaat hij de trap op naar de zaal met de hokjes waar immigranten worden opgevangen en begeleid. De pers mag deze routine-procedure niet bijwonen.

“We zijn door de Nederlanders niet als mensen behandeld”, zegt Lyddia, een van de weinige niet huilende vrouwen onder de “onwilligste immigranten die hier ooit zijn aangekomen”, zoals een Israeliër zei. “We wisten niet dat de politie ons om zes uur 's ochtends in Beatrixoord zou overvallen. Als we het geweten hadden, waren we wel weggegaan. Met geweld werden we door de politie uit onze kamers gezet en naar een bus gevoerd. Vrouwen en kinderen huilden. Hier en daar vielen klappen. Het was verschrikkelijk.”

Lyddia (ze wil haar achternaam niet zeggen) vertelt dat ze Israel had verlaten omdat het leven voor haar christelijke echtgenoot te moeilijk was. “Ik ben jodin, dus voel ik veel voor mijn historisch moederland. Maar waarom maken ze Serge het leven zo zuur? Waarom zeuren ze hem voortdurend aan zijn hoofd dat hij zich moet laten besnijden? Waarom moet dat gebeuren als hij christen is? Ik snap dat gewoon niet. Waarom zijn Rusland en Israel de enige landen waar in de identiteitspapieren de nationaliteit moet worden geschreven? Ik begrijp dat niet omdat ons in Rusland werd gezegd dat Israel een echt democratisch land is. Waarom heeft Serge er als christen dan zoveel moeilijkheden? Hij wil absoluut niet in Israel leven. Serge wil vrij zijn.”

Lyddia en Serge zien ertegen op zich door ambtenaren van het ministerie van immigratie te laten helpen. Ze willen geen geld aannemen, omdat ze dan een schuld krijgen die ze moeten aflossen alvorens ze Israel opnieuw kunnen verlaten. Toch gaan ook zij naar boven, naar de ambtenaren. “Wie zal ons helpen”, vraagt Lyddia zich af. “Ik weet niet wat er met ons zal gebeuren. We hebben niets. Geen geld, geen woning, geen familie. Over een paar dagen is het Kerstmis, dan Nieuwjaar en daarna worden we vergeten”, denkt ze hardop. “Dat zal er met ons gebeuren.”

Pag 3:

"Als christen kun je hier niet leven'

Tatsjana Galinskova, een 33-jarige econome uit Minsk, heeft na een huilpartij haar zelfbeheersing hervonden. “Mijn man en ik zijn christenen”, zegt ze. “In Minsk kochten we valse documenten waarin staat dat we joden zijn. We moesten uit Minsk weg, omdat ik grote problemen met de KGB had. Naar Israel gaan was de enige uitweg. We hielden onze echte identiteit in Israel verborgen omdat ik zwanger was en eerst mijn kind ter wereld wilde brengen. Nu willen we niet langer in onze leugen leven. In Israel kunnen we onmogelijk blijven, omdat we christenen zijn. Dat land en die cultuur zijn ons vreemd. Als het kan willen we naar Rusland terug of naar elk democratisch land dat ons wil opnemen.”

Tijdens haar verblijf in Eindhoven heeft Tatsjana Galinskova de Nederlanders als aardige mensen leren waarderen. “Maar ik kan niet begrijpen dat de Nederlandse regering christenen dwingt naar Israel te gaan. We zijn ruw weggejaagd. We hebben niets hier.” De baby slaapt in een dekentje in de armen van haar echtgenoot.

Ook dit echtpaar gaat naar boven en neemt zoals de anderen geld in ontvangst voor transport en een nacht in een hotel. “Daarna staan ze op zichzelf”, zegt een ambtenaar van het ministerie van immigratie. “Wel een tragedie”, vindt een Israelische journalist. “Zoiets heb ik nog nooit op het vliegveld meegemaakt.”

“Vandaag schaam ik me Nederlander te zijn”, staat er op een plakkaat dat Beate Zilversmidt van de Internationale joodse Vredesunie bij de uitgang van het vliegveld voor de borst houdt. Vrijwel niemand let er op of snapt wat er aan de hand was. Pas 's avonds wordt dat duidelijk, want ook de Israelische televisie brengt de terugkomst van de Russische asielzoekers op het scherm.