Uitzetting

HONGERSTAKING vormt geen verblijfstitel. Dat is de eenvoudige doch harde waarheid voor een groep Vietnamezen die reeds geruime tijd voedsel weigeren om toelating tot Nederland af te dwingen. Hun wacht uitzetting naar Tsjechoslowakije, van waar ze ook naar ons land zijn gekomen. Het is een algemene stelregel geen asielzoekers toe te laten die reeds een land van eerste opvang hebben.

De logica is onontkoombaar maar stemt wel tot bescheidenheid. Bijvoorbeeld ten aanzien van de Britten die afgewezen bootvluchtelingen uit Hongkong met harde hand op het vliegtuig naar huis zetten. Daarbij gaat het wel om rechtstreekse terugkeer naar Vietnam terwijl er voor de groep in Nederland nog altijd Praag als tussenschakel is. Maar ook via Tsjechoslowakije komt men ten slotte uit op het “comprehensive plan of action” (CPA) voor het Indochinese vluchtelingenvraagstuk dat in 1989 onder auspiciën van de Hoge commissaris voor de vluchtelingen van de VN is opgesteld.

Dit plan voorziet met zoveel woorden in repatriëring van niet als vluchteling erkende personen. De thuislanden Laos en Vietnam zijn daarbij betrokken. Repatriëring dient in eerste instantie vrijwillig te geschieden, maar als daarmee onvoldoende voortgang wordt geboekt sluit het plan “alternatieve” maatregelen niet uit. Erg rooskleurig zijn de vooruitzichten van de repatrianten niet, zoals men bij Justitie ook wel wil toegeven. Maar Nederland is wèl gecommitteerd aan het CPA. De Nederlandse regering heeft op de Indochinese vluchtelingenconferentie van 1989 zelfs bewust aangestuurd op deze internationale aanpak.

ZEKER TEGEN deze achtergrond is het enige wat er voor de groep Vietnamezen inzit dat hun uitzetting een beetje fatsoenlijk wordt ingekleed. Met name de medische begeleiding van inmiddels flink verzwakte mensen op hun reis naar Praag vergt aandacht. Overreding heeft ook verre de voorkeur boven dwang. Maar de uitkomst staat vast. Het is dan ook misplaatst dat het Kamerlid Krajenbrink (CDA) oppert dwangvoeding op de hongerstakers toe te passen, ook al doorkruist dat een elementair recht van ieder mens. Onze samenleving hoeft volgens de CDA-afgevaardigde doodhongeren niet te aanvaarden omdat de Vietnamezen onder verantwoordelijkheid van de Nederlandse staat in de asielcentra verblijven. Het doet een beetje denken aan het oplappen van terdoodveroordeelden om hen beter terecht te kunnen stellen.