Twee tennishelden is te veel voor Duitsers

MÜNCHEN, 14 DEC. Ondanks het feit dat Michael Stich na zijn overwinning gisteravond tegen Guy Forget (7-6, 6-4) de belangrijkste publiekstrekker is in de Grand Slam Cup in München, is het spitsroeden lopen in zijn geboorteland voor de 23-jarige speler uit Elmshorn. Nadat Boris Becker Stich al had gewaarschuwd dat zijn overwinning op Wimbledon zijn hele leven zou veranderen, moet het een onthutsende ervaring voor Stich zijn geweest te constateren dat er naast Becker blijkbaar geen plaats is voor een tweede tennisheld in Duitsland.

Trivialiteiten dat Stich met Lufthansa Business Class vliegt en Becker Royal Class, worden afgewisseld met serieuzere discussies over de vraag waarom Becker bij de massa geen kwaad kan doen en Stich wordt beschouwd als een anti-held. Het dagblad Die Welt heeft deze week maar weer eens een sportpsycholoog op het probleem los gelaten. In het artikel analyseert Heinz-Georg Rupp het Duitsland-syndroom van na de oorlog, waarin hard werken centraal stond en weinig ruimte werd gelaten voor frivoliteiten. Sportgebeurtenissen van belang gaven de natie regelmatig een extra opkikker. Zoals de wereldtitel van bokser Max Schmeling, de wereldtitel van het Duitse voetbalelftal in 1954 in Bern, de gouden medaille op de Spelen van Rome van atleet Armin Hary, Didi Thurau's verrichtingen in de Tour de France. Beckers eerste Wimbledon-titel in 1985 paste perfect in dit rijtje heldendaden.

Hoewel beide spelers vriendschappelijk met elkaar omgaan doet Becker er in de praktijk weinig aan om het scheef gegroeide imago van Stich enigszins bij te stellen. “Ik uit mijn gevoelens omdat ik zeer open ben”, prijst Becker zichzelf aan. “De mensen kunnen met mij lijden. Niet met Stich. Die verbergt zijn emoties. Het publiek wil ook spektakel op de baan. Dat biedt Stich ook niet.”

Tegen die achtergrond ontstond ook een anti-Stich stemming toen de onfortuinlijke Duitser in de Davis-Cupwedstrijd in Kansas City tegen de Verenigde Staten meteen van de baan werd geveegd door Andre Agassi. Becker had weliswaar afgezegd met een blessure maar het Duitse volk redeneerde toch in de trant van: met hem erbij was ons dat niet gebeurd.

Waren de Wimbledon-triomfen van Becker in Duitsland kassuccessen en sportieve gebeurtenissen van de eerste orde, de bijna net zo opmerkelijke triomf van Stich op het belangrijkste tennistoernooi ter wereld deed Duitsland nagenoeg niets. Het leek wel of hem kwalijk genomen werd dat hij Becker in de finale niet had laten winnen. Tijdens zijn eerste competitiewedstrijd voor de Bundesliga na Wimbledon kwamen 300 mensen minder naar Stich kijken dan daarvoor. In Berlijn kwamen nog minder mensen op Stich af. Maar het bontst maakt toernooi-directeur Horst Klosterkemper uit Düsseldorf het als hij deze week in Der Spiegel opmerkt: “Er zijn veel opera-zangeressen die net zo mooi gezongen hebben als Maria Callas. Maar van haar was er toch maar één.”

Bij de Duitse consument, die Stich gisteravond in de Olympiahalle met ritmisch handgeklap en aanmoedigingen toch een soort thuisgevoel probeerde te geven, gaan deze gratuite opmerkingen er wel in. Het leverde bij de ATP-Masters in Frankfurt enkele weken geleden, waar Becker eindelijk revanche op Stich kon nemen voor de Wimbledon-nederlaag, het opmerkelijke spandoek op: “Een toernooi zonder Boris is als een vliegtuig zonder brandstof.”

Stich wil helemaal niet op Becker lijken maar ziet tegenwoordig wel in dat er een soort stigma op hem rust waar hij in de toekomst moeilijk vanaf komt. Zelfs zijn ouders werkten niet erg mee aan de image-building van hun zoon, toen zij na de overwinning op Wimbledon van Stich opmerkten: “Wat we daarna hebben gedaan? We zijn op maandag gewoon weer naar ons werk gegaan.”

Het liefst kiest hij voor een low-profile, maar zo gemakkelijk laat de Duitse natie hem niet los. Stich: “Ieder mens is met zijn image bezig. Maar er zijn invloeden van buitenaf waar je niets tegen kunt beginnen. Daardoor krijg je een etiket opgeplakt zoals je in feite helemaal niet bent.” Maar alles wat Stich zegt formuleert Becker toch weer net iets mooier. “Heldendom, verering, het zijn dingen van voorbijgaande aard die mij niets zeggen. Ik wil alleen maar respect.”

De enige manier voor Stich om dit te realiseren is met het racket. De Duitser heeft een fantastisch jaar achter de rug. Hij won dit jaar vier toernooien en werkte zich in twaalf maanden op tot veelvuldig miljonair in de tennissport. Geen slechte prestatie voor de slungel, die eerst wilde gaan voetballen bij 1860 München en zijn school afmaakte omdat hij zelf veronderstelde dat hij te weinig talent bezat voor een profloopbaan in het tennis.

Vandaag speelt Stich in München de halve finale tegen de Amerikaan David Wheaton. Zondag wellicht de finale tegen de winnaar van de wedstrijd Lendl-Chang. Vergevingsgezind merkte hij daarom nog op: “Ik denk dat het publiek een enorme steun voor mij is hier. Ik kreeg tenminste de indruk dat zowel ik als de toeschouwers erg van de wedstrijd hebben genoten. Dat geeft een prima gevoel.”