Misschien is het handig nu eerst even te ...

Misschien is het handig nu eerst even te vertellen hoe het afliep met de hotelrekening.

Op zekere ochtend werd er op onze kamerdeur geklopt. Connie deed open en liet een jonge vrouw binnen. Ze keek mij aan. Ik kwam achter mijn schrijfmachine vandaan om de smalle hand te drukken die me werd toegestoken.

Mireille Bakker'', zei ze geroutineerd. Assistente van de heer Eyvind.''

Eyvind, zegt u?''

De manager.''

Manager van wat?''

Van ons hotel.''

O'', zei ik. Gaat u zitten.''

Deze Mireille droeg een uniform-achtig pakje, crèmekleurig en gedistingeerd. Ook verder maakte ze een nogal antiseptische indruk. Het leek mogelijk seks met haar te bedrijven, maar uitsluitend in technische zin. Waarschijnlijk kon je weinig bij haar kwijt, wat je niet ook kwijt kon op een home-trainer.

Om te beginnen, glimlach, liet de heer Eyvind zich oprecht verontschuldigen. Het was allang zijn bedoeling zelf eens bij ons aan te lopen, maar ja, glimlach, een drukbezet man. Hij wilde echter, glimlach, erg graag weten hoe het met mij ging. Of de suite naar mijn zin was. Of er geen tekortkomingen waren bij de bediening. Of er, hoe dan ook, soms nog wensen waren. Glimlach, glimlach, glimlach.

In de tussentijd legde ik een nieuwe knoop in het koord van mijn kamerjas. Op mijn gezondheid was, de omstandigheden in aanmerking genomen, niets aan te merken. De suite voldeed uitstekend. De bediening noemde ik boven alle lof verheven (en dat was zij ook - de beleefdheid waarmee we werden bejegend was stilaan uitgebreid met een element van welwillend respect). Nee, er bleef niets te wensen over.

Toen sloeg Mireille haar benen over elkaar en kreeg ik plotseling het gevoel dat ik haar lelijk had onderschat. Er ging een moeilijk te definiëren kracht van haar uit. Die was waarachtig niet zomaar de rechterhand van de heer Eyvind geworden!

Ik nam aan dat er problemen waren met Connie. Ze dronk minder, ze verzorgde zich beter, ze had zelfs weer een zekere waardigheid verworven. Dat was allemaal waar, maar ze hoefde maar een glimp van een man op te vangen of ze werd verliefd. Natuurlijk deinsde iedere man voor haar terug. Niet omdat ze niet aantrekkelijk zou zijn, maar omdat je in alles meteen haar verwoestende wanhoop voelde.

Ik nam aan dat Connie zich had misdragen, dat we op straat werden gezet.

U hebt'', hernam Mireille, in uw stukjes al een paar keer de naam van ons hotel vermeld.''

Dat stellen wij'', zei ze, zeer op prijs.''

Want dat is'', zei ze, heel goed voor ons hotel.''

Maar zo is het niet bedoeld'', zei ik. Ik vermeld dit hotel alleen als het nodig is.''

Mireille glimlachte. Ze gunde mij mijn integriteit. Wat niet wegnam dat de heer Eyvind had gedacht ons maar geen kosten in rekening te brengen. En toen ik zei dat Deze Week dat zeker zou waarderen, omdat zij het waren die deze kosten betaalden, glimlachte Mireille nog een keer. Deze Week kreeg dan gewoon de rekening, terwijl ik voor hetzelfde bedrag op de loonlijst van het hotel zou komen, als publicitair adviseur of iets van dien aard. Dus toen ze vertrok glimlachten we allemaal. En wat voor advies je ook wilt'', zei ik, je komt maar.''

Zoals gezegd, dit gebeurde later pas, toen ik al tot een media-fenomeen was uitgegroeid. Maar een half jaar in dit hotel, dat beliep al gauw een kleine ton, en aan zulke bedragen moesten we nog wennen.

Zo kreeg mijn dood zijn eerste sponsor.

(wordt vervolgd)