Zwitser Jacob Hlasek voelt zich sterker na auto-ongeluk

MÜNCHEN, 13 DEC. Jacob Hlasek voert het Zwitserse tennisteam aan dat op 31 januari in Den Haag in de wereldgroep van de Davis Cup tegen Nederland speelt. De 27-jarige speler, die op 4-jarige leeftijd uit Praag emigreerde, is een excellent tennisser op supreme court, een ondergrond waarop hij in 1988 de basis legde voor zijn zevende plaats op de wereldranglijst. De spectaculaire opmars van de man uit Zürich, die als zoveel tennismiljonairs het belastingparadijs van Monte Carlo als domicilie heeft gekozen, betekende vooral een zowel mentale als fysieke triomf op zichzelf.

Op 22 januari 1988 was Hlasek in Zwitserland betrokken bij een ernstig auto-ongeluk, waardoor de artsen vreesden voor zijn tennisloopbaan. Na vier maanden stond hij echter weer op de baan. Hij won dat jaar twee toernooien, werd pas in de halve finale van het officieuze wereldkampioenschap (Masters) gestuit door Becker en profileerde zich het jaar daarop met vier overwinningen ook als een geducht opponent in het dubbelspel.

“Paradoxaal genoeg was ik mentaal heel relaxed na dat zware ongeluk”, vertelt Hlasek, die in zijn loopbaan alleen al aan officieel prijzengeld bijna drie miljoen dollar heeft verdiend en daar gisteravond na zijn nederlaag tegen Ivan Lendl (6-7, 3-6) in de Grand Slam Cup nog eens 300.000 dollar aan toe mocht voegen. “Ik was voor het eerst genoodzaakt serieus na te denken over mijn toekomst. Mensen kwamen op me af met commerciële aanbiedingen en ook werd mij van verschillende kanten een baan aangeboden buiten het tennis. Wat moest ik doen? De zaken op me af laten komen of het tennis vaarwel zeggen? Ik ben blij dat ik voor het eerste gekozen heb. Ik ben vooral mentaal sterker uit dat revalidatieproces tevoorschijn gekomen.”

Davis Cup speelt Hlasek al voor Zwitserland sinds 1984. Zijn vaste partner is het Zwitserse service-wonder Marc Rosset, die dit jaar de snelste opslag van het hele circuit had. Maar Hlasek heeft dit jaar 91 wedstrijden gespeeld, waarin hij zich in de aces top tien heeft opgewerkt tot een zevende plaats. Hij gelooft derhalve dat de routine van het Zwitserse team de doorslag kan geven in de Davis-Cupwedstrijd tegen Nederland. “Krajicek en Siemerink zijn nog jong. Je weet nooit hoe ze zich onder druk houden. Ik zeg dat omdat ik de Davis Cup altijd weer als een hele speciale wedstrijd met een aparte atmosfeer ervaar. De ranking van een speler zegt wat dat betreft niet eens zoveel. Wel is het voordeel van de thuisbaan en het eigen publiek belangrijk. Je zag dat ook weer in de finale tussen Frankrijk en de Verenigde Staten. Siemerink heeft op supreme court één van de beste services ter wereld. Maar hoe presteert Krajicek? Ik kan er geen zinnig woord over zeggen. Ik realiseer me echter wel dat Nederland-Zwitserland een wedstrijd wordt waarin de krachtsverschillen heel gering zullen zijn.”

Hlasek speelde dit jaar vier keer tegen Jan Siemerink. Drie wedstrijden (Rosmalen, Stockholm, Moskou) won hij, in Wenen was de Rijnsburger de sterkste. Tegen Krajicek verloor Hlasek dit jaar in Toulouse. Op alle baansoorten bereikte de Zwitser dit jaar echter een positieve wedstrijdscore. Uitgerekend op het gravel van Roland Garros behaalde hij de kwartfinale. Waarmee Hlasek de basis legde voor zijn deelname aan de Grand Slam Cup, waarin hij toch weer kansloos bleek tegen Ivan Lendl.

Hlasek: “Na de US Open breekt er toch wat bij de meeste spelers. Het seizoen heeft dan al zo lang geduurd dat je lichaam een paar maanden naar rust verlangt. Ik stond daarom niet op scherp voor deze wedstrijd. Maar ja, het geld is mooi meegenomen. Dus je speelt. Ik heb vorige week met maagklachten vijf dagen op bed gelegen. Ik ondervind daarvan nog wat naweeën. Daarom was ik ook fysiek niet tegen Lendl opgewassen. Ik heb uitsluitend een kans tegen hem wanneer ik optimaal presteer. Want hij slaat in principe toch al harder dan ik. Op deze baansoort moet je agressief zijn en lichamelijk sterk. Beide zaken waren vanavond bij Lendl aanwezig.”

De Tsjechoslowaak, die vurig hoopt dat de autoriteiten in de Verenigde Staten in april eindelijk positief zullen reageren op zijn verzoek tot naturalisatie, verbaasde zich over de klacht van zijn collega's dat het toernooi in München te laat in het jaar valt. Toch is dat precies het euvel waar de Grand Slam Cup onder gebukt gaat. Het evenement zou een betere datum verdienen omdat de spelers op de vier belangrijkste tennistoernooien ter wereld toch hard moeten ploeteren om zich ervoor te kwalificeren. De meeste spelers in München zijn echter niet fit, slecht voorbereid, of vertonen in het ergste geval een totaal gebrek aan motivatie. Jim Courier, de tennisrevelatie van 1991, kwam na een vakantie op Hawaï ongeïnspireerd in München aan en verloor prompt van Chang. Courier opteert voor half oktober, een maand na de US Open, voor de Grand Slam Cup. Courier: “Het geld is hier zo verschrikkelijk gemakkelijk verdiend dat je wel verplicht bent te spelen als tennisser. Maar wie is er gebaat bij het feit dat spelers hier nauwelijks gemotiveerd op de baan verschijnen?”

Ivan Lendl ging gisteravond onmiddellijk in de tegenaanval. “Vermoeid? Dat ben ik helemaal niet. Ik ken de wens van de spelers om in november vijf, zes weken vakantie te nemen. Maar in plaats dat ze dan vrij nemen geestelijk en lichamelijk om te herstellen, rennen ze van de ene exhibitie naar de andere om geld te verdienen. Persoonlijk kan ik niet stil zitten. Zelfs als ik thuis ben doe ik naast mijn tennistraining aan ijshockey en basketbal. Ik vind het een prettige manier om in een goede lichamelijke conditie te blijven.”

Lendl is met Forget en Stich één van de drie top tien speler die nog in München van de partij is. Voor het overige is de tenniselite wegens blessures, afzeggingen of een nederlaag in de eerste ronde opvallend uitgedund in München. Dat geeft ook Michael Chang de gelegenheid zich te onderscheiden. De Amerikaan heeft dit jaar alleen een toernooitje in Birmingham kunnen winnen omdat de belangrijkste spelers hadden afgezegd. Maar die geschiedenis kan zich voor Chang herhalen in München. Hij is wél fit en heeft zijn programma volledig op dit toernooi met te weinig absolute tennisvedetten afgestemd. Gezien het feit dat hij na zijn overwinning tegen Patrick McEnroe (6-2, 6-4) alweer 450.000 dollar rijker is, natuurlijk niet eens zo'n onlogische keuze.