Paardenopera

Zingaro, 176 Avenue Jean-Jaurès - Aubervilliers, metro Fort d'Aubervilliers, Parijs. Di.vrij.za.zo (matinée 17.30u) (09)-33 1 480 438 48.

Laatst ging ik mee met de kat van ome Willem, naar Parijs van Frankrijk dus. Eenmaal daar nam ik de metro richting Porte de la Villette, wat nog een heel gezoek was want het nieuwe eindstation heet La Courneuve en dat staat nog niet op de kaart. Fort d'Aubervilliers ligt op die route en daar staat het theater van de groep Zingaro en die brengt, had ik gehoord, een paardenopera. Opéra équestre heet dat in het Frans. Een paardenopera? dacht ik. Dat wilde ik wel zien, wie weet was er een merrie die Casta Diva ging hinniken. Of een hengst die een aria van Pavarotti zou playbacken. Je weet het maar nooit ten slotte.

Op het terrein van Zingaro staan overal woonwagens. Toch is het theater geen tent maar een mooi, rond houten bouwsel. De toegangstrap leidt over de stallen naar de tribunes, zodat je de paarden al ziet bij binnenkomst. Meteen merkte ik op dat er geen muziekstandaards in hun glimmend-schone hokken te bekennen waren. Want daar let je natuurlijk op als je naar een paardenopera gaat. Bij Zingaro doen paarden dan ook wat ze altijd al gedaan hebben. Ze laten mensen toe op hun rug en rennen, draven en galopperen of lopen heel elegant stapvoets, met hooggeheven benen. Het bijzondere van Zingaro is dat er ook nog gezongen en gesprongen wordt.

Aan twee kanten van de piste staat een koor, een mannen- en een vrouwenkoor. Ze gaan gekleed als Berbers, een Noordafrikaans nomadenvolk. Ze dragen voetlange gewaden en om hun hoofd dikke sjaals, ter bescherming tegen de woestijnwind en tegen het zand. De vrouwen gillen vaak, met hoge overslaande stemmen, op de jengeltoon die altijd van minaretten klinkt.

In de piste doen paarden, ezels en zelfs twee kamelen kunstjes. De meeste paarden zijn Arabische volbloeden, klein, behendig en driftig. Op een teken van hun baas of bazin knielen ze neer of gaan op hun achterste zitten. Hun bazen zijn net zo knap. Ze springen vanaf de grond op hun rug, en maken bovenop het voortsnellende paard salto's of balanceren een rondje lang op één voet.

Eén man heeft een kaal hoofd en zwarte bakkebaarden langs zijn oren. Je kunt zien dat zijn paarden zijn beste vrienden zijn. Eén van zijn paarden is het mooiste dat ik ooit gezien heb, zo één die alleen in Indianenboeken voorkomt. Het is reusachtig groot en helemaal zwart, wat hem nog groter maakt. Zijn goedgeborstelde manen glanzen maar zijn toch woest en hangen tot op zijn knieën. Het paard wil niet luisteren naar de man met de bakkebaarden of het gehoorzaamt juist zo goed, dat het doet alsof het niet luistert. Voor de show. Uiteindelijk gaat het zitten en kruipt zijn baas tussen zijn benen. Dan zijn ze net een verliefd stelletje.

Ik had de goedkoopste plaats en zat aan de rand van de piste. Nou moe, dacht ik: zo'n mooie plek en toch zo goedkoop? Pas toen dat prachtige paard langs mijn neus kwam denderen, begreep ik het. Ik was bang dat het uit de bocht zou vliegen en bovenop me zou belanden. En niet alleen hij, maar al die andere paarden ook. Dat is nog wel spannend, net als de achtbaan. Echt vervelend is het stof dat het paardegeweld doet opwaaien. Toen ik thuis kwam, zat er zand en zaagsel in mijn onderbroek. En heb ik heel lang mijn neus moeten snuiten.

PS. Pas toen dit stukje al af was, hoorde ik dat dat bloedmooie zwarte paard Zingaro heet. Zijn bazen vinden hem dus ook het mooiste, anders hadden ze hun theater heus wel anders genoemd!