Joegoslavië

Het is verbazingwekkend hoe gering de belangstelling in Nederland is voor het gewapende conflict in Joegoslavië.

Niet dwarsgezeten door de herinnering aan de Duitse wandaden in hun land tijdens de Tweede Wereldoorlog (het bloedbad van Kragujevac, nu vijftig jaar geleden, en het luchtbombardement op Beograd) trekken de Serviërs, al dan niet in de gedaante van het Joegoslavisch Volksleger of in dat van Cetnici een spoor van vernieling door Kroatië. In november werd het charmante Vukovar weggevaagd, nu zijn Dubrovnik en Osijek aan de beurt. Wie verantwoordelijk zijn voor welke schoten is niet exakt duidelijk en dat wordt dus "uitgezocht'. Wie de uiteindelijk politiek verantwoordelijke is, de aanstichter van al dit onheil, is wel duidelijk: de Servische president Milosecic. Deze is op een golf van door hemzelf opgezweepte etnische haat aan de macht gekomen. Hij heeft eerst de politieke rechten van niet-Serviërs in Servië geliquideerd, en is nu in feite dictator van Servië.

Het is moeilijk hierbij niet te denken aan wat zich vóór de Tweede Wereldoorlog in Spanje heeft afgespeeld. Ook dat land werd in een rokende puinhoop veranderd en ook toen deed het democratische Westen niets.

Het wordt tijd tot actie over te gaan. Voortdurend diplomaten, politici of ministers naar Beograd of andere steden sturen heeft niets opgeleverd. Het kwaad kan alleen militair afdoende worden bestreden. Als dat gebeurt geven we er blijk van iets te hebben geleerd van het falen van ruim vijftig jaar geleden. Als er wordt doorgewerkt op deze zoetsappige manier, zullen successievelijk alle Kroatische steden in de as worden gelegd. Het zal dan niet aangaan te zeggen dat we het niet geweten hebben!