Grenzeloos gesnotter

La vengeance d'une femme. Regie: Jacques Doillon. Met: Isabelle Huppert, Béatrice Dalle, Jean-Louis Murat. Amsterdam, Alfa 4.

Franse actrices dragen 'm op handen: Jacques Doillon, de regisseur die pretendeert de vrouwelijke psyche te doorgronden als een insektkundige de libelle. Alles doen ze voor 'm, op de set en in de realiteit, zelfs, zoals enige jaren geleden in Cannes, huilen op een internationale persconferentie wanneer Doillons genie zomaar wordt miskend en hij wordt bestookt met brute, kritische vragen. Niet voor niets noemde ik Doillon een regisseur, niet een cineast of een filmregisseur. Zijn films stellen als film niets voor. Het materiaal waar hij mee vertelt, geniet niet zijn speciale belangstelling, zijn verhalen zijn van laag niveau en barsten uit elkaar van opgepord gevoel en monotoon pathos. Voor Doillon dienen camera en licht slechts één doel: de prestaties vastleggen die hij in Hoogst Eigen Persoon ontlokte aan Zijn Actrices. Die hebben zelf het idee dat ze zich helemaal "gaven' en ze worden niet moe uit te kraaien hoe versteld ze staan van de "eerlijkheid' die er uit hun spel spreekt. Ieder ander die zo'n film bekijkt, ziet maar één ding - een grenzeloos vertoon van snotterige quasi-emoties.

Ook La vengeance d'une femme, Doillons nieuwste "film', maakt duidelijk dat hij een pervers regisseur is, met als voornaamste belangstelling de ijdelheid van toneelspeelsters. Ditmaal liet hij zijn hedendaags psychologisch gebazel los op Dostojevski's roman De eeuwige echtgenoot uit 1870. Dat verhaal scheurt hij aan repen door het te "vertalen' naar een uitermate leeg heden. De figuren hebben maar één zorg: hoe etaleer ik zo heftig mogelijk emoties. De actrices kunnen hun gang gaan.

Isabelle Huppert speelt een rijpe vrouw die haar man verloor (ongeluk? zelfmoord?). Béatrice Dalle is de jeugdige ex-rivale op wie deze vrouw alles wil wreken - dat haar man haar bedroog, dat hij dood ging en dat zij zelf ouder wordt. Dalle's personage moet dood, vindt zij, maar wel zonder dat haar enige schuld kan worden aangewreven. En dus zitten we meer dan twee uur opgescheept met de pruillip van Dalle en met het sjacherijn van Huppert, die zich voor deze film de mimiek aanmat van een Thunderbird-pop.