Israel schaamt zich voor onthullingen in de Maxwell-affaire

TEL-AVIV, 11 DEC. Israel zit met de negatieve imago-erfenis van Robert Maxwell in zijn maag. De Israelische media volgen nauwlettend de onthullingen over het frauduleuze gedrag van de vorige maand overleden mediamagnaat. Met de grootste mogelijke eer werd hij vorige maand op de Olijfberg in Jeruzalem begraven. Staande aan zijn graf prees president Chaim Herzog de levenswandel van de, aan de holocaust onstnapte, Maxwell die bij zijn dood als trouwe zoon van het joodse volk de weg naar zion had hervonden.

Nu blijkt dat de bouwer van het grootste medium-imperium ter wereld ook de kwaliteiten van een oplichter had en een lieftallige secretaresse tegen niet nagekomen materiële beloften in zijn bed lokte, bijten Israelische politici zich op de lippen dat ze Maxwell op zijn laatste tocht zoveel eer hebben gegeven.

Ron Cohen, een parlementslid van de Burgerrechtenpartij, heeft eerste minister Yitschak Shamir zelfs gevraagd of het niet tijd wordt dat hij wegens de onthullingen over Maxwell een verklaring in de knesseth aflegt waaruit zou moeten blijken dat Israel zich van hem distancieert. Hadden president Chaim Herzog en eerste minister Yitschak Shamir met hun eerbetoon aan Maxwell tijdens diens plechtige begrafenis niet de indruk gewekt dat Israel zich identificeerde met de thans als een oplichter ontmaskerde overledene?

Het antwoord laat nog zich op zich wachten.

Robert Maxwell werd tot voor kort in Israel als een financieel genie op handen gedragen. Hij werd bewonderd voor zijn inzet voor de Russische joden en voor andere Israelische belangen waarin hij o.a. in zijn kranten opkwam.

Toen het hem nog voor de wind ging ontwikkelde Maxwell zich tot één van de grootste buitenlandse investeerders in Israel. Hij nam een flink aandeel in de pharmaceutische Teva-fabrieken, kocht het blad Maariv en begon met de modernisering van deze krant. Toen hij enkele maanden geleden de Scitex-high-tech fabrieken in Herzlya met grote winst verkocht werd hij door economische commentatoren aan Israelische zakenlieden tot voorbeeld gesteld. In enkele jaren realiseerde hij met deze transactie een winst van ver over de honderd miljoen dollar.

Interessant genoeg stelde in de Israelische media niemand de vraag waarom Maxwell tot de verkoop van zijn lievelingsonderneming in Israel was overgegaan. Was het binnenhalen van zo'n grote winst liefde voor zion? Die vraag werd hem onthouden? Waarom zou zo'n grote en machtige vriend van Israel met dergelijke provocatief geachte vragen moeten worden lastig gevallen? De winst werd zover bekend niet in Israel geinvesteerd. Maxwell had dit en nog veel meer geld nodig om de in zijn imperium vallende financiële gaten te dichten. Nu het drama Maxwell zich zo meedogenloos voor de nagedachtenis aan deze man ontvouwt, wint het schaamtegevoel voor de betoonde eerbied aan hem veld maar nog geen minister heeft de moed gehad daarvoor openlijk uit te komen.