Franse en Duitse liedkunst van basbariton Oosterkamp; Innige, masculine krachten

Concert: Wout Oosterkamp (basbariton) en Jean Antonietti (piano). Programma: Schumann, Liederkreis; Milhaud, Chants populairs Hébraiques; Fauré, zes liederen; Ravel, Don Quichotte à Dulcinée. Gehoord: 9-12, Kleine Zaal Concertgebouw Amsterdam.

Wout Oosterkamp liet zich gisteravond niet ontmoedigen door het feit dat hij voor een vrijwel lege zaal moest optreden. Welgemoed droeg hij met welluidende stem louter hoogtepunten uit de Franse en Duitse liedkunst voor. Met een in kwalitatief opzicht redelijk hoog muzikaal gemiddelde, zonder opvallende missers maar ook met nauwelijks uitschieters naar boven, bracht Oosterkamp zijn gehoor in overwegend aangename stemming.

Het in alle registers soepel sonore geluid van deze basbariton, het natuurlijke gemak waarmee hij nu eens masculine krachten, dan weer lyrische innigheid demonstreert, zijn tekstbegrip, heldere dictie: dit alles is uiteraard een weldaad voor het oor. Tegenover de natuurlijke directheid van Oosterkamps voordracht staat echter soms een gebrek aan raffinement.

Oosterkamps niet geringe kwaliteiten kwamen het best tot hun recht in Schumans klasssiek-romantische cyclus Liederkreis. Hier vond Oosterkamp steeds een treffend evenwicht tussen fraai geluid en intens lyrische expressie. De zanger kon hier ook onbekommerd varen op het kompas van Antonietti's doordachte en doorleefde pianobegeleidingen.

Door de Hebreeuwse en jiddische teksten van uit Oost-Europa stammende volksliederen in het Frans te vertalen heeft de Provençaals-joodse componist Darius Milhaud aan de Chansons populairs Hébraiques een uitgesproken nieuw karakter gegeven. En zelfs als de oorspronkelijke melodie zoals in La Séparation (Ha-Mavdil) duidelijk herkenbaar blijft, maakt Milhaud door de pianobegeleiding er iets totaal anders van. Oosterkamp onderstreepte in zijn gedreven voordracht de kracht van de religieuze overgave. Een klein hoogtepunt vond ik de oprecht simpele voordracht van de lieflijk charmante Berçeuse.

Door een iets te groot gebruik van vocale kracht werden de finesses van tekst en melodieën in de drie liederen van Ravels Don Quichotte à Dulcinée helaas enigszins verdonkeremaand. Hier leken trouwens de wegen van Oosterkamp en begeleider Antonietti niet geheel parallel te lopen.