Aad Mansveld

Aan Aad Mansveld, die dezer dagen op slechts 47-jarige leeftijd overleed, heb ik enkele herinneringen. Hij was niet alleen altijd prominent aanwezig in het veld, maar ook in de kleedkamer. Een Haagse volksjongen met de humor van de Boekhorststraat en de Hoefkade. "Aadsje', zeiden de vaste supporters en in dat woord klonk dezelfde soort sentimentele waardering, die in Rotterdam plaatsgreep als de Maasstad over "Coentje' sprak.

Mansveld heeft een poosje in Feyenoord gespeeld, maar dat kon niet klikken. Hij was er te Haags voor. Aad hoorde bij het Zuiderpark, zoals Piet Langelaan op Houtrust thuis was, Bertus de Harder bij VUC paste en later een beetje bij Scheveningen-Holland Sport, terwijl Jeroen Dankelman nergens anders kon keepen dan bij HVV. Sommige dingen liggen vast in voetbal, hoe sommige mensen er ook aan wrikken.

Nu Mansveld er niet meer is, kun je je met temeer recht afvragen waar de typisch Haagse voetballers gebleven zijn. Of liever: waarom zijn er geen nieuwe voor in de plaats gekomen? Zo'n vleugel Mick Clavan-Theo Timmermans, dat was iets, nationaal en internationaal. In vroege tijden maakte de HVV-defensie furore: in het doel Dankelman en voor hem Gentis en Deibert als backs. Harder werden ze nergens gebakken. Een vleugel als die van de broers Bertus en Karel de Harder had niet alleen allure, maar stond ook voor hypermodern aanvalsspel in een tijdperk waarin het woord "switchen' in dit land nog door niemand op de lippen werd genomen, maar door die beide heertjes wekelijks in praktijk gebracht.

Herman Choufoer was een links back met de techniek van een Bertus Caldenhove, Eli de Heer (ook van ADO) kon technisch alles met een bal, Rinus Loof had uitschuifbare benen, Ben Tap zwoegde met een blijmoedigheid die men tegenwoordig weinig meer aantreft. HBS had een formidabel binnentrio: Van der Vegt-Langelaan-Kuneman. Bij HVV voetbalde Loetje de Villeneuve, een leuk buitenspelertje. En bovendien van adel. Zo kan ik nog een hele tijd doorgaan en als ik onder de kerstboom zat zou ik dat misschien nog doen ook. Nodig is het niet. Het kleurrijke Haagse voetballeven aan de top is verdwenen.

Wat is overgebleven is niet Haags meer. Kijk naar de FC Den Haag, als u dat ten minste nog kunt opbrengen. Wat is er Haags aan Co Adriaanse? Wat zoeken al die jongens daar, behalve een boterham? Mansveld was Haags tot in zijn botten. Hij voetbalde als een latere editie van Cor van der Hart, formeerde een paar nijvere werkers om zich heen en gaf leiding aan het hele elftal. Een tikje rauw, zeer direct, soms met humor, vaak met sarcasme, maar in ieder geval Haags.

Tegenwoordig moet het in het Zuiderpark van Cor Lems komen. Iemand uit het Rotterdamse. Een poosje dacht ik, dat ten minste Harry van der Laan nog iets residentieels uitstraalde, tot vernomen werd dat hij te Gouda verblijft.

Mocht deze BVO verplicht worden de eredivisie te verlaten, dan komt dit vooral omdat het elftal niets uitstraalt. Behalve Lems, die overigens te vaak geblesseerd of geschorst is, is er tot in verre omtrek geen persoonlijkheid te bekennen. Ik heb een hekel aan de tegenwoordige Feyenoorder John de Wolf, maar niet te ontkennen valt dat daar iemand staat die een kerel is. Dat was Mansveld ook en HBS had Joop Walhain. Ook zo'n rustgevende figuur. VUC had Bob Stam, die ook het Nederlands elftal haalde. Maar wie piekert er over om een tegenwoordige FC Den Haag-speler in het Oranje-shirt te hijsen?

Ik weet wel, dat het bij Cambuur en Heerenveen ook niet allemaal Friezen meer zijn, die de dienst uitmaken. Maar de uitstraling van die clubs is wel degelijk Fries, tot en met het volkslied. Maar waaraan denk je, als je naar de FC Den Haag kijkt? Naar iets kleurloos, in stand gehouden door Amsterdammers als Adriaanse en Dé Stoop. Hebben die dan geen kwaliteiten? Zeker wel, maar Haags is anders. Aad Mansveld, je werd al jaren gemist.