Maxwell

NIET IEDEREEN die op de Olijfberg ligt begraven is heilig. Robert Maxwell verkocht in 1969 zijn bedrijf Pergamon, maar de boekhoudkundige verstrengeling tussen dat bedrijf en zijn privé belangen bleek wat al te creatief.

De verkoop werd ongedaan gemaakt. Het Britse Board of Trade concludeerde toen reeds dat Maxwell niet geschikt was om een beursgenoteerde onderneming te leiden.

Nu Maxwell in vrede rust, blijken de pensioenfondsen van zijn beursgenoteerde ondernemingen veel geld te hebben geleend aan zijn privé bedrijven. Dat mag in het Verenigd Koninkrijk. Daarmee is geen wet overtreden, maar waarschijnlijk lijden de pensioenfondsen een strop. De reputatie van de uitgesproken “linkse” Maxwell bij de Britse “kleine man”, de typische lezer van de Daily Mirror, is daarmee geschonden. Maar het gezegde “over de doden niets dan goeds” was toch al niet een van de maatstaven van de Mirror-journalistiek. In de financiële wereld is de mening over Robert Maxwell niet veranderd.

Betekent de publieke afgang nu dat wij ons tevreden mogen prijzen dat in Nederland niet van die tycoons bestaan als in de Angelsaksische wereld, want kijk maar eens hoe gevaarlijk dat is.

Die vraag staat los van deze zaak. Zoals zoveel rondom Maxwell is ook de strop van het Mirror-pensioenfonds spectaculair. Maar andere Britse pensioenfondsen verloren veel minder opvallend geld door te beleggen in de aandelen van Maxwells bedrijven of andere ondernemingen.

LATEN WE EVENMIN vergeten dat in Nederland de wet geen enkele werknemer capabel acht zelf het geld voor zijn oude dag opzij te zetten en te beheren. Dat moet iedereen overlaten aan de besturen samengesteld uit werkgevers en werknemers die in Nederland de pensioengelden beheren, zonder daarvoor enige opleiding te hebben. Als dan onlangs het pensioenfonds van de Gasunie op malafide wijze geld verliest, trekt dat minder aandacht dan Maxwell. Wij kennen de gezichten niet van de mensen die onze meer dan 300 miljard aan collectieve besparingen beheren. Hun missers worden op ouderwets corporatistische wijze bedekt onder het volume van de fondsen. Britten kunnen tenminste nog in de publiciteit van hun stroppen genieten.