Madrid: grieperig

MADRID, 9 dec. De Spaanse premier Gonzalez is gistermiddag, bezorgd en grieperig, enige uren eerder dan het plan was naar Maastricht gevlogen in een laatste poging steun te vinden voor de "sociale cohesie' waarvan Madrid een halszaak heeft gemaakt. Zijn belangrijkste gesprekspartner was gisteravond bondskanselier Kohl, die in EG-kwesties de laatste jaren steeds op de onvoorwaardelijke steun van Spanje heeft kunnen rekenen. “Hij mag nu wel eens iets terugdoen”, werd in Madrid openlijk gezegd.

Spanje vindt dat het als een van de minder rijke landen in de Gemeenschap niet gedwongen mag worden meer in de kas te storten dan het terug ontvangt. Maar tot gisteravond genoot die opvatting weinig steun. En voor enthousiaste steun van de armste EG-landen is Spanje domweg niet arm genoeg: Ierland en Griekenland zijn nog altijd heel dankbaar dat EG-subsidies voor zes procent van het BNP zorgen. In Spanje is dat percentage slechts 0,2.

Niet Kohl, wiens houding door een woordvoerder als “redelijk en vol begrip" werd gekarakteriseerd, maar Lubbers zorgde gisteravond voor opluchting in het Spaanse kamp met het plan voor het opstellen van een protocol waarin de oprichting van een "Gemeenschapsfonds voor grote projecten' en het principe van contributie naar draagkracht zou worden vastgelegd. Als de regeling voor de contributie nu nog naar de tekst van het EPU-verdrag zelf zou kunnen worden overgeheveld, zijn de Spanjaarden uiterst tevreden.

Lukt dat allemaal niet, dan worden echter hun somberste voorgevoelens bewaarheid. Voor het eerst heeft het doorgaans zeer Europeesgezinde land de afgelopen weken de tanden laten zien en met een veto gedreigd. Gonzalez, die gewoonlijk liever zijn handen vrijhoudt, verscheen zelfs in het parlement om publiekelijk te laten vastleggen dat hij geen verdrag zou tekenen waarin geen rekening met de "sociale cohesie' gehouden wordt.