Loten in Amerika tussen reclame door

CHICAGO, 9 DEC. "Mike Ditka's' is de plek waar iedereen die zich belangrijk vindt in de sportwereld van Chicago gaat eten, drinken en doet alsof hij naar de vele beeldschermen kijkt waarop wedstrijden te zien zijn. Het café-restaurant dat eigendom is van de hoofdcoach van de Chicago Bears, het populaire plaatselijke Football-team, puilt elke zondagmorgen uit. Dan toont Mike Ditka zijn geilheid voor publiciteit door plaatselijke coryfeeën toe te spreken.

Als om 12 uur op deze achtste december de Bears in het Soldier Field-stadion moeten aantreden tegen de Green Bay Packers zitten degenen die niet tot de 67.000 toeschouwers in het stadion mogen behoren in het exquise lokaal hongerig naar sensatie voor de grote schermen te kijken hoe quarterback Mike Tomczak de bal met haast gecomputeriseerde precisie naar fullback Brad Muster gooit.

Op een van de televisieschermen in "Mike Ditka's' krijgt ESPN, het speciale kabelnetwerk voor sport, als enige Amerikaanse tv-station om half één (plaatselijke tijd) de kans de aanwezigen te interesseren voor de loting van de voorronden van het wereldkampioenschap voetbal 1994 in de Verenigde Staten. Geen hond, laat staan een al dronken bezoeker, die kijkt. Gastcommentator Jerry Trecker van ESPN, een voetbalspecialist van The Hartford Courant, roept optimistisch dat het WK in Amerika zonder twijfel zal aanslaan omdat elke deelnemende natie landgenoten in de Verenigde Staten heeft wonen.

Het is zoals de taxichauffeur al zei: “Worldchampionship soccer? That's only voor de hispanics.” In de Verenigde Staten wemelt het van de spaanstaligen. Zuid- en Middenamerikanen vooral. Maar ook Italianen zijn er veel, vooral in Chicago, een van de steden waar het WK wordt gespeeld. Dat was deze zomer wel te merken toen AC Milan tegen het Amerikaanse nationale team aantrad. Het stadion van Chicago zat vol met Italianen. Wanneer Milan scoorde werd er gejuicht. Toen de Amerikanen een doelpunt maakten was het opvallend stil.

ESPN heeft deze zondag een half uur uitgetrokken om de Amerikanen deelgenoot te laten zijn van de voetballoting. De Zuidamerikaanse indeling krijgt wel zendtijd - en Pelé blijft een persoonlijkheid - waarna al snel een serie commercials volgen. Een interviewtje met de secretaris van de wereldvoetbalfederatie, Blatter, waarin hij zijn vreugde uitspreekt over de rentree van de Baltische staten, van een halve minuut, gevolgd door een tiental seconden commentaar van een vertegenwoordiger van Letland, leidt de loting van de Europese groepen in. De kijker krijgt nauwelijks kans het resultaat in zich op te nemen. Nederland? Tegen wie? Er is al weer een commercial op komst.

De Afrikaanse en Aziatische indeling wordt alleen even op schema vertoond. De tijd is te kort om alles te laten zien. Het half uur zendtijd wordt voor een derde bedekt met reclameboodschappen. Administratieve handelingen als lotingen krijgen geen plek in Amerikaanse sportreportages. Voor het eerst liet de FIFA een dergelijke vertoning niet in haar domicilie Zürich plaatsvinden, maar in de grootste stad van het land dat het WK organiseert. New York dus, in het Paramount Theatre van het Madison Square Garden nog wel, waar normaal de Knicks basketballen en de Rangers ijshockeyen.

In Chicago praten de sportliefhebbers op de dag van de loting van het WK Soccer 1994 over de eerste nederlaag na veertien wedstrijden van de Bulls, de basketbal-wereldkampioenen met het enige echte slangenmens Michael Jordan, tegen de Philadelphia 76ers. Ruim twee uur lang spanning op televisie, tot de laatste seconden, 103-100. Ze praten over de Jeremy Roenick, de topscorer van de ijshockeyers van de Blackhawks, vier doelpunten tegen de New York Islanders. Scoren, punten, statistieken, snelheid. Het is de religie van de Amerikaanse samenleving. Wat hebben Europese voetbalvedetten in dit land te zoeken?

De televisie is niet geïnteresseerd omdat geen bedrijf belangstelling heeft om reportages van zo'n saaie sport te sponsoren. Er is tijdens voetbalwedstrijden geen tijd voor commercials. Er is geen tijd voor breaks of time-outs. Het is als tijdens de ijshockeywedstrijd Sovjet-Unie-Verenigde Staten bij de Winterspelen van 1988 in Calgary. Na de eerste periode waren de Amerikanen al kansloos, 1-5 of zoiets. Dus besloot ABC maar iets anders uit te zenden, commercials en beelden van andere sportwedstrijden. De Amerikaanse hockeyers kwamen echter terug tot 4-6. Moesten alle doelpunten in herhaling worden vertoond. Het WK voetbal in de Verenigde Staten zal een soap-opera worden. Dit keer zijn de hoofdrolspelers niet van Amerikaanse origine. De Amerikanen hebben wel iets anders aan hun hoofd.