Beloften van Mulder nog niet alle ingelost

Voorstelling: De garnalenkoningin, solo van Jaap Mulder. Reie: Bert Klunder. Gezien: 5-12 in Klein Bellevue, Amsterdam. Aldaar t-m 14-12, daarna elders.

De nar mag voor de koning optreden, zegt de cabaretier Jaap Mulder, maar de koning wil zich steeds met het kunstje bemoeien. Dat is een gedachte waarop valt voort te bouwen, maar verdere uitwerking blijft uit. Ik weet dus niet precies wat hij ermee wil zeggen, het hangt in de lucht en blijft daar hangen - tot het door de volgende inval opzij wordt geschoven.

Jaap Mulder, twee jaar geleden winnaar van het Cameretten-festival en sindsdien doende in het kleine cabaretcircuit, is een man zonder veel uiterlijk vertoon die zijn verhalen en liedjes op aarzelende toon te berde brengt. Soms heeft die aarzeling een droogkomisch effect, bijvoorbeeld als een betoog door een onverhoedse draai uitloopt op een doortrapte drogredenering - of als een schijnbaar pointeloos verhaal na een korte stilte toch nog een achteloos gedebiteerde pointe krijgt, alsof hem opeens nog iets te binnen schiet. Dat zijn de momenten waarop ik even opveer en zie dat hij talent heeft.

Mulder houdt er mijn aandacht mee vast, want ieder ogenblik kan er weer zo'n onverwachte wending of aanstekelijke stroomversnelling komen. Maar het zijn er nog wat weinig en ze zijn te dun gezaaid. Een stuk of drie bizarre liedjes, het vakantieverhaal van een plompe Hollander en een paar korte conférences die vaardig inhaken op reacties uit het publiek, dat is het zo ongeveer. Heel wat veelbelovende aanzetten en te weinig afronding. Maar ik vermoed dat Jaap Mulder in staat is op den duur enkele van die beloften in te lossen.