Le mépris

Foto: Cameraman Raoul Coutard vertelde eens in een interview over Le mépris, de zesde lange speelfilm van Jean-Luc Godard, dat het een brief van de regisseur aan zijn vrouw was.

In 1964, een jaar nadat de film was uitgebracht, scheidde Godard van actrice Anna Karina. Hoewel de film, evenals de eraan ten grondslag liggende roman van Alberto Moravia, gaat over het uit elkaar groeien van een filmscenarist (Michel Piccoli) en diens minachting voor hem koesterende vrouw, een actrice (Brigitte Bardot), is de autobiografische lezing de minst interessante. In een van zijn meest toegankelijke en commercieel succesvolle films, gemaakt in de tijd dat Godard de grootste profeet was van de Nouvelle Vague en van een groeiende schare cinefielen, behandelt Godard eerder het thema van de verhouding tussen film en realiteit. De initialen BB staan voor Bertolt Brecht, en de citeerdrift beperkt zich niet tot de rol van Fritz Lang als regisseur van een in Cinecitta' opgenomen versie van de Odyssee. Le mépris is nu vooral een monument voor de tijd dat film gegeten en gedronken werd, bijna als politieke daad. Het opnieuw uitbrengen zou meer zin hebben in samenhang met de rest van Godards consistente en omvangrijke vroege werk. (Amsterdam, Rialto).