Excuses voor excuses

STAATSSECRETARIS Gabor heeft excuses aangeboden aan zijn ambtenaren. Dat gebeurde nadat hij in deze krant had gezegd: “Als staatssecretaris geef je het apparaat soms een signaal en dan...tja, dan valt de zaak stil (...) Andersom heb ik weleens het gevoel dat ik als bewindsman door de ambtelijke top voor voldongen feiten wordt geplaatst. Je schrikt je een aap”.

De bewindsman ontkent zijn mededelingen niet maar excuseert zich voor het beeld. Dat is nou jammer. Want alles wees er in dat interessante vraaggesprek op dat hier een eerlijk man aan het woord was en dat hij dus precies meende wat hij zei. Begrijpelijk is het natuurlijk wel want een bewindsman moet verder en is van ambtenaren afhankelijk. “Goede samenwerking” heet het in de excuusbrief.

De excuses vormen een mooi miniatuurtje van de afhankelijkheidsrelaties in de politiek. Wat te denken van de volgende redenering: de staatssecretaris heeft een politieke verantwoordelijkheid jegens het parlement dat er namens ons allen zit. De staatssecretaris laat ambtenaren uitvoeren wat hij namens ons allen mag en moet. De staatssecretaris heeft dus een afhankelijkheidsrelatie met het parlement, c.q. met ons allen. Ambtenaren zijn er dus niet voor de samenwerking, maar voor dienende taken. Zij komen zoals bekend ook niet op een stembiljet voor.

Als dat de realiteit was dan was het eenvoudig: dan zou de staatssecretaris nu aan het parlement zijn excuses over die excuses aan de ambtenaren moeten aanbieden.