Folders in de bus doen bij huizen met sticker wordt strafbaar

GRONINGEN, 4 DEC. De gemeente Groningen wil uit milieuoverwegingen de strijd aanbinden tegen de stapel ongevraagd drukwerk die jaarlijks groter wordt. Als de Groninger gemeenteraad akkoord gaat, wordt in de Algemene Politieverordening een bepaling opgenomen die de verspreiding van handelsreclame strafbaar stelt, als bewoners door middel van een gele gemeentelijke sticker te kennen geven daarvan niet gediend te zijn.

De geldboetes kunnen oplopen tot 5.000 gulden. Groningen is de eerste gemeente in ons land die mede op deze manier de stroom huishoudelijk afval wil indammen. Het experiment wordt nauwlettend gevolgd door talloze andere gemeenten die met hetzelfde probleem kampen. Bij de Milieudienst in Groningen zijn inmiddels ongeveer 100 schriftelijke en telefonische reacties binnengekomen van gemeentes die informatie willen over de proef.

Veel Groningers blijken zich te ergeren aan het ongewenste foldermateriaal. Uit een door de Milieudienst gehouden enquête blijkt dat 38 procent van de inwoners van de stad geen prijs stelt op de zendingen, die menigeen ongelezen in de vuilnisbak gooit. “Die mensen geven we een juridisch steuntje in de rug, want nu sta je machteloos als je toch reclamefolders door je brievenbus krijgt. De gemeentelijke sticker heeft rechtskracht”, zegt F. Bergsma van de Milieudienst.

De Groninger sticker weert alleen reclamefolders, geen huis-aan-huis-bladen. Milieudefensie en het Direct Marketing Instituut Nederland (DMIN), de branche-organisatie van onder meer de verspreiders, geven eveneens een anti-reclamesticker uit, maar in dat geval blijft de bewoner ook verstoken van de vaak wel gewenste huis-aan-huis-kranten. “Verbied je die ook dan kon je bovendien in conflict met de vrijheid van meningsuiting”, aldus Bergsma.

Hij verwacht dat ongeveer 40 procent van de Groningers de sticker op de voordeur plakt. Volgens de milieuambtenaar hoeft de reclamebranche niet bang te zijn dat een vermindering van de verspreiding van folders tot een daling van de omzet leidt. Uit een steekproef onder het winkelend publiek is volgens hem gebleken dat men zich in het koopgedrag nauwelijks laat leiden door reclames in folders. Overigens stelt Bergsma dat het niet de bedoeling is om achter “elke overtreding aan te hollen. We bestraffen alleen de notoire overtreders die stelselmatig in de hele stad de sticker negeren.”

Het DMIN wil geen onderscheid tussen huis-aan-huis-bladen en foldermateriaal. “Het is alles of niets”, aldus directeur F.H. van Dorst. “Met allerlei lijstjes aan de deur valt niet te werken. Dat geeft alleen verwarring.” Hij voorspelt een chaos in distributieland als straks elke gemeente in navolging van Groningen met een eigen sticker komt. “Wij zijn voor één uniforme landelijke sticker, waaraan iedereen zich houdt. Dat is zowel duidelijk voor de consument als de verspreider. Van Dorst sluit niet uit dat de branche-organisatie een proefproces gaat uitlokken om de zaak aanhangig te maken bij de rechtbank. Hij denkt dat de bewijslast voor een overtreding vrijwel niet te leveren is. “Of je moet achter elke brievenbus een politieagent neerzetten. Wie bepaalt of de folder echt door de bezorger in de bus is gedaan? Misschien is het wel een boze buurman, of is de sticker er toevallig afgevallen.”