Belgie (3)

“Ik heb heimwee naar Vlaanderen”, zingt volgens correspondent Folkert Jensma (NRC Handelsblad, 26 november) Paul van Vliet, “met montere stem uit de jukebox”. “Het Antwerpse café”, zo vervolgt hij, “vol aanhangers van het Vlaamse Blok wiegt zachtjes mee”.

Om te voorkomen dat Paul van Vliet straks "verkeerd' op de planken zou staan, lijkt het mij goed om te laten weten dat zijn "onverdachte' liedje En als ik weg wil zijn, ga ik naar Vlaanderen, in een volgende strofe ervan luidt: En als ik heimwee heb, ga ik naar Vlaanderen. Een beetje huilen om Antwerpen moet een ieder die om deze oergezellige stad aan de Schelde geeft wel, want het is bepaald niet zo dat heel Antwerpen nu maar moet worden gestigmatiseerd als "Vlaamse-Blok-vesting'. Om maar meteen te spreken van "een fascistoïde aanleg van de Vlamingen' zoals in deze krant gebeurde, is ondoordacht.

Over de "ingewikkelde' aard van de Belgische politiek valt nogal wat te lezen, waaronder van Istendael's "Het Belgisch labyrint'. Bovendien moet bij het volgen van de Belgische verkiezingsuitslag niet verzuimd worden te kijken naar andere Europese landen. Vijfentwintig procent van de Antwerpenaren koos voor het Vlaamse Blok, maar liefst vijfenzeventig procent deed dat niet en desondanks dreigt met donderend geraas "een ijzig' gordijn neer te vallen tussen Nederland en Vlaanderen.