Afgeschreven Leconte schokt Amerikaans Davis-Cupteam

LYON, 2 DEC. Vijftig jaar na dato beschikt Frankrijk weer over een generatie tennismusketiers. Drie in getal. Eén die perfect inspeelde op de emoties van zijn landgenoten, één die pas na de winnende klap scheen te beseffen wat hij had aangericht en één wiens gelaatsuitdrukking alle ups en downs weerspiegelde. Een ongelijk, maar schitterend drietal, van wie er twee speelden en de derde (Yannick Noah) leed, genoot en wiens single Saga Africa van het album Black and What in een mum van tijd de plaatselijke hitlijst bestormde.

De grootste verdienste van coach Yannick Noah was dat hij Henri Leconte en Guy Forget zijn vertrouwen schonk en zelf aan de zijlijn bleef. Na de historische Davis-Cupoverwinning op de Verenigde Staten in Lyon - de eerste in 59 jaar - zullen de namen van Leconte, Forget en Noah nog jaren in één adem worden genoemd.

Frankrijk en zijn musketiers vierden gisteren rond etenstijd het winnende punt, dat Forget tegen Pete Sampras binnenbracht, met een polonaise, die zo uitliep, dat de laatste partij tussen Leconte en Agassi werd geschrapt en 3-1 de eindstand werd.

Een sensationele uitslag ongetwijfeld. Met ATP-wereldkampioen Pete Sampras, showbink André Agassi en Flach-Seguso, het op één na sterkste dubbel ter wereld leek de Amerikaanse Davis-Cupaanvoerder Tom Gorman de beste troeven in handen te hebben.

Maar Noah had de durf een geheim wapen in te zetten: Henri Leconte, nauwelijks hersteld van een derde hernia-operatie en geforceerd vijftien kilo overgewicht kwijtgeraakt, sloeg vrijdag al het zelfvertrouwen zoek van de in de Davis Cup debuterende Sampras. De echo van die klap dreunde gisteren door, toen Forget - zelf op de eerste dag kansloos gelaten door Agassi - het opnam tegen diezelfde Sampras.

Inmiddels was de situatie sterk gewijzigd. Forget en Leconte hadden in het dubbel met 6-1, 6-4, 4-6, 6-2 gewonnen van de Olympische kampioenen Flach-Seguso en Frankrijk aan een voorsprong van 2-1 geholpen. De na elke actie hevig snuivende Leconte beheerste het gebeuren volkomen. Robert Seguso, een man met waarschijnlijk de grootste ervaring ter wereld in het spelen van dubbels, schrompelde nog verder ineen dan Sampras een dag eerder in het enkelspel.

Leconte serveerde en retourneerde superieur. De comeback van de vrijwel afgeschreven 28-jarige liefhebber van trijntje en wijntje schokte de Amerikanen. Voor de laatste maal stond Leconte zes jaar geleden in de top tien. In 1987 viel hij terug door de ziekte van Pfeiffer. Zijn derde hernia-operatie in juli van dit jaar werd verricht door dr. Sanett, dezelfde chirurg, die vergeefs probeerde Mecir van diens rugklachten te verlossen. Inmiddels was hij gescheiden van Brigitte Drut, de tien jaar oudere ex van hordenloper Guy Drut, die in twee jaar het familie-kapitaal van vier miljoen gulden er door heen joeg. Leconte was zo berooid, dat hij zijn buitenhuis in Mougins (Franse Alpen) moest verkopen.

Het was echter niet Leconte, maar Guy Forget, die het afmaakte. Tevoren was de 26-jarige linkshandige nummer zeven van de wereldranglijst de spil geweest, waar alles in "Yann's Band' om draaide. Een geestdriftig surfer, die tennist om zijn passie te kunnen betalen en bij elk minder belangrijk toernooi een zestal surfplanken met zich mee torst. Yannick Noah is peetoom van zijn achttien maanden oude zoontje. Maar een rots in de branding was Forget niet.

Hij won de eerste set pas in de tiebreak (8-6) nadat hij bij 5-4 twee setpoints op de service van Sampras had gemist. De Amerikaan leek zich te herstellen, maar na de gewonnen tweede set, liet hij het toch weer afweten. Een rol daarbij speelde het chauvinisme van het Franse publiek, dat angstwekkende vormen aannam en hem leek te intimideren als een schooljochie. In de laatste game had Sampras nog twee breekpunten op de service van Forget, maar toen die waren weggewerkt, belandde de Amerikaan bij een laatste jacht op de bal als een hoopje vuil in één van de hoeken van het stadion. Ook Forget kwam languit op de vloer terecht.

Bij hem konden de benen de vreugde niet dragen. Maar het duurde slechts enkele seconden of de anderen droegen hem in triomf door de zaal. Van die andere musketiers uit de jaren twintig Henri Cochet, René Lacoste, Jacques Brugnon en de 93-jarige Jean Borotra keek laatstgenoemde glimlachend toe, hoe de nieuwe generatie de bühne veroverde. (Reuter-SID)