Banshees overstemmen de oude "koningin van de punk'; Siouxsie vooral visueel mooi

Concert: Siouxsie & the Banshees. Gehoord: 29-10 Vredenburg, Utrecht.

'You're disgusting!' Zangeres Siouxsie begon halverwege het concert te schelden op het Utrechtse publiek omdat het "geen hartstocht' zou hebben. Deze originele benadering van de fans had wel resultaat. Bij de volgende nummers, het uitgelaten Peek-a-Boo en de stamper Silly Thing, werd meer gedanst en gezongen dan ervoor.

Het concert bestond voornamelijk uit nieuwer werk van de al sinds 1977 actieve Banshees. Opvallend was dat van hun beste lp, Juju (1981), niets gespeeld werd. Het geheimzinnige geluid van Juju, met hoog trillende gitaren en Siouxsies opgejaagde zang hebben ze later nooit meer zo coherent op de plaat gezet. Op de laatst verschenen lp, Superstition (1991) staan een paar goede nummers maar deze hebben onderling weinig samenhang.

Mooi is het langzame Softly dat ook een betoverende uitvoering kreeg, met lichtbundels die als ijspegels in de lucht hingen en traag over de zangeres en het publiek dwaalden. Siouxsie zong gedragen en laag. De voormalige koningin van de punk, die tegenwoordig meer een soort Mata Hari lijkt, liep vocaal de kantjes er af. Haar stem is bijzonder door de hoge vibraties en koerende geluiden, maar gisteravond zong ze de nummers in een lage toonsoort, zònder de bekende capriolen.

En wat er dan nog van haar zang overbleef was moeilijk te horen in het galmende groepsgeluid. De bezetting, met Martin McCarrick (bekend van zijn samenwerking met Marc Almond) op accordeon en elektrische cello, een percussionist die zelfs de Indiase tabla ten gehore bracht en Steve Severin op afwisselend bas en synthesizer, was zo uitgebreid dat de afzonderlijke geluiden niet meer te onderscheiden waren. Een historisch probleem voor Siouxsie & the Banshees is het vinden van een gitarist. Jon Klein, die nu de rol vervulde leek echter meer aandacht te hebben voor zijn Prikkebeen-act dan voor verheffend gitaarspel.

Visueel was het wel genieten, van een beweeglijke Siouxsie en een mooie brede podiumopstelling, bekroond door een reusachtig achtergronddoek van twee Boeddhafiguren in omhelzing. Maar van hartstocht was geen sprake, niet bij het publiek en niet bij Siouxsie zelf.

    • Hester Carvalho