Reker voelt zich alleen lekker in een trainingspak

TILBURG, 28 OKT. Dat het trainersschap geen vak is maar een verslaving was de laatste maanden zo ongeveer de meest geciteerde uitspraak van hem. Het wekte dan ook nauwelijks verbazing toen vorige week bekend werd dat Jan Reker zich tot het einde van dit seizoen had verbonden aan Willem II. De afkickperiode had lang genoeg geduurd. In de afgelopen vier maanden vond Reker geen echte uitlaatklep voor wat hij zijn “natuurlijk leiderschap” noemt. En hoewel hij zich in die periode zeker niet verveelde, alles was slechts een surrogaat voor wat hij gisteren tijdens de wedstrijd tegen PSV ondervond.

Al tijdens de persconferentie, waarin hij officieel werd gepresenteerd als de nieuwe trainer van de Tilburgse club, liet Reker weten het nette kostuum zo snel mogelijk te willen verwisselen voor het trainingspak. Amper een uur na de formele bijeenkomst stond hij te kijken hoe zijn assistent Bram Braam de selectie onder handen nam. In trainingspak. “Het enige pak waarin ik me echt lekker voel.” En ofschoon zijn veldwerkzaamheden pas twee dagen later zouden aanvangen, kon hij het niet laten alvast een balletje mee te trappen. “Een beetje klooien met die gasten”, heet dat in onvervalst Rekeriaans.

Jan Reker, type ruwe bolster, blanke pit, heeft een reputatie hoog te houden. Staat nog altijd bekend om zijn voettocht van Limburg naar zijn woonplaats Vessem als gevolg van een verloren weddenschap. Geniet een zekere faam als klusjesman die zijn eigen huis in elkaar timmerde en bij VVV en Roda JC mee hielp bij de verbouwing. En waar veel van zijn collega's na afloop van de wedstrijd om een glas water of een kop koffie vragen, bestelt Reker steevast een borreltje.

Maar de trainer Reker kwam zichzelf ondubbelzinnig hard tegen toen hij even geen deel meer uitmaakte van de voetballerij. Waar de eveneens werkloze Rinus Israel zijn cynisme zag smelten en als herboren met zijn kleindochter ging wandelen, dacht Reker steeds vaker: “Dit is het niet.” Hij was niet ongelukkig maar miste wat. Aanvankelijk wist Reker dat gevoel nog wel te onderdrukken door de dingen te gaan doen waar hij eerst geen tijd voor had. Zo legde hij onder meer een vijver in zijn tuin aan. “Maar op een gegeven moment ben je in en rond huis ook uitgeknutseld.” Daarna volgde een lange vakantie, die hij - “eigenlijk niks voor mij” - met nog eens een week verlengde. En toen de eerste oefenwedstrijden van het nieuwe seizoen werden afgewerkt, kreeg hij hetzelfde gevoel dat Kees Rijvers hem onlangs beschreef. “Dan begint het te kriebelen, wil je weer met dat spelletje bezig zijn. De tragiek van Kees is dat ze hem op zijn zestigste niet meer geloven.”

Het bezoeken van competitieduels was vervolgens geen onverdeeld genoegen volgens Reker. Want werkloze trainers worden al snel als gieren beschouwd die het op het baantje van een collega hebben gemunt. En dat is iets waar Reker, vertegenwoordiger van de belangenvereniging van de coaches in het betaalde voetbal, nooit mee geassocieerd wil worden. “Ik heb zelfs overwogen om bekend te maken dat ik dit jaar zeker niet bij een nieuwe club zou gaan werken, gek werd ik van al die geruchten”, zegt trainer van Willem II nu. Omdat “het bloed kruipt waar het niet gaan kan” besloot Reker een dergelijke boodschap achterwege te laten. Want de doordeweekse dagen werden steeds langer voor de trainer zonder club, die elke ochtend steevast om half zeven opstaat en een half uur later al met het gezin ontbijt.

Reker: “Ik had samen met mijn vrouw dan ook de meest fantastische plannen om het jaar door te brengen. We zouden op safari in Afrika gaan, de Grand Canyon bekijken en familie in Australië bezoeken. Maar als ze me na BVV Den Bosch tegen Telstar vroegen hoe het met me was dan kon ik alleen zeggen dat ik me klote voelde.” Achteraf beschouwd was het nog niet eens zozeer het voetbal dat hij miste. Het niet langer kunnen samenwerken met een groep en, vooral, daar geen leiding meer aan kunnen geven waren de grootste hiaten in zijn bestaan.

En juist dat is volgens Reker zijn grootste kracht, omdat die aangeboren is en zich al vroeg manifesteerde. In de eerste klas van de lagere school bijvoorbeeld. “Ik was degene die de dubbeltjes ophaalde om voor de jarige meester een vierkleuren-pen te kopen.” En tijdens zijn dienstijd in Hooghalen was het Reker die tot pelotonscommandant werd benoemd. “Terwijl er toch jongens rondliepen die een heel wat hogere opleiding hadden gehad. Heel typisch.”

De spelers van Willem II hebben inmiddels de eerste week onder Reker achter de rug. Zij hebben niet ervaren dat hun nieuwe trainer mogelijke opgekropte frustraties van vier maanden "niets doen' op hen botviert. Wel dat Reker onmiddellijk op geheel eigen wijze zijn leiderschap duidelijk maakte. Meindert Dijkstra herinnert zich nog de eerste toespraak van de trainer. “Het eerste dat hij zei was: we gaan zo meteen trainen, wie niet mee wil doen dondert maar op.” En Dijkstra werd meteen zijn positie duidelijk gemaakt toen Reker het hem en andere geschorste en geblesseerde spelers verbood bij de gezamenlijke maaltijd op zondag aanwezig te zijn. “Omdat hij niets aan ons had en met ons geen geld kon verdienen.”

Daar staat tegenover dat de spelers mogen roken, drinken en genieten van de andere geneugten van het leven zolang ze maar presteren. Reker hanteert naar eigen voorbeeld maar één principe: alles mag behalve niks doen. Volgens die stelregel stapt Reker weer door het voetballeven. Vol enthousiasme en ambitieus. En toen zijn kinderen na de eerste week Willem II waarin hij nauwelijks thuis was vroegen of “dit nou weer werken” was, zei hij opgelucht “ja”.

PSV behaalde gisteren een overwinning zoals die de laatste weken wel vaker behaald is: niet fraai, wel effectief. Willem II was de ploeg die aanviel en de meeste kansen had, maar de gasten wonnen met 2-0. In de eerste helft hadden Van Geel en, tot drie keer toe, Sylla die Willem II op voorsprong kunnen zetten maar Hans van Breukelen demonstreerde zijn uitstekende vorm. In de 39e minuut leidde Kalusha het eerste doelpunt in. Hij passeerde de zwakke Wolfs waarna zijn voorzet door Juul Ellerman werd ingeschoten. Negen seconden na rust kreeg Willem II een uitstekende mogelijkheid om langszij te komen maar Martin van Geel miste een penalty. Hierna volgden nog enkele kansen voor de Tilburgers maar in de 69e minuut besliste Kalusha de wedstrijd. Hij schoot een vrije trap vanaf achttien meter achter doelman Roland Jansen: 0-2.

    • Leon van Eijndhoven