Mengvorm jazz en pop op Jazz Mecca

Concerten: Jazz Mecca met o.a Herbie Hancock, Wayne Shorter, Dianne Reeves, Spyro Gyra, B.B King, Bob Berg, Mike Stern en Branford Marsalis. Gehoord: 25,26 en 27 oktober in MECC in Maastricht.

Belgen met klapstoeltjes onder hun arm, Fransen met voorname toneelkijkertjes en Duitsers met hun campers op de parkeerplaats; ze waren er allemaal dit weekeinde op het Jazz Mecca in Maastricht. Het festival dat vorig jaar aarzelend startte als het "jongere broertje' van het North Sea Jazz, is dit jaar (met 22.000 bezoekers) uitgegroeid tot een volwaardig jazzevenment.Het Jazz Mecca stond gezien gecontracteerde artiesten in het teken van de fusion-muziek (de mengvorm tussen pop-rock en jazz). In dat licht bezien was het dan ook toepasselijk dat er op de vrijdagavond een herdenkingsconcert plaatsvond voor de onlangs overleden trompettist Miles Davis. Immers, Davis wordt, na zijn elpees Bitches Brew en In A Silent Way, door velen gezien als dé grondlegger van dit genre. Maar hoe nobel ook de bedoelingen waren, het resultaat was een flop. De authentieke Miles Davis Band speelde niet om onduidelijke redenen, en een speciaal concert van de Gil Evans Band was matig.

De vrijdagavond was dan ook meer een "aanloopje' tot het echte werk in de twee dagen die volgden. Met een uitstekend concert van pianist Herbie Hancock en saxofonist Wayne Shorter ging de zaterdagavond van start. In een stampvolle tent op een binnenplaats van het MECC-gebouwencomplex, lieten beide jazzvedettes horen dat de magie van de vroege jaren zeventig niet is verdwenen. Aangemoedigd door talloze oude en jonge fans kwamen de muzikanten (die beiden ook op de eerste fusion-elpee van Miles Davis meespeelden) tot een messcherp duel.

Naast Hancock en Shorter eiste nog een muzikant in de bezetting aandacht: de door Herbie Hancock voorgestelde als "I don't know this guy, do you?' Duitse bassist Bernard Brunel. De jonge Duitser plaatste zich met zijn spitsvondige, subtiele melodievondsten moeiteloos naast zijn bekende podiumgenoten.

Ook twee ander ex-Milessidemen, de gitarist Mike Stern en saxofonist Bob Berg, beleden later op de avond hun fusion-geloof. Met een overdonderend strakke start beloofde hun optreden veel. Heel veel. En goed was het aanvankelijk dan ook wel. Vooral de uitvoering van het nummer Autumn Leaves liet zien dat de Mike Stern-Bob Berg band een goed geoliede machine is. Stern en Berg verkenden met hun instrument de eenvoudige opbouw van de standard - van fluisterzacht tot schril jankend- tot ver over de grenzen het melodisch mogelijke.

Toch kon de band de aandacht niet vasthouden. Verantwoordelijk daarvoor was het ontzettend lange intro door Stern bij het nummer Common Ground, een eigen compositie. Voortdurend verviel de gitarist in licks en herhaalde zichzelf vele malen. Intussen wandelde een zichtbaar verveelde Bob Berg over het podium. De nummers die volgden konden die gebroken spanningsboog niet meer goed maken. Het optreden eindigde in een teleurstellende anti-climax, en dat was jammer omdat Bob Berg wèl een goede avond had.

Terwijl over meerdere podia de gehele avond fusion de hoofdmoot vormde, was in de grote Music Hall de meer middle-of-the-road-jazz te horen. Noemenswaardig was hier het optreden van de Nederlandse popzangeres Mathilde Santing. Met een orkest bestaande uit Amerikaanse musici (waaronder gitarist Kenny Burrell en drummer Bob Durham) waagde zij zich aan enkel heuse jazzstandards, maar ook werk van eigen platen (overigens wel covers).

Ondersteund door stuntelige, ietwat belegen big band-arrangementjes, bracht de Nederlandse liedjes ten gehore die stuk voor stuk een onuitsprekelijk triestheid uitstraalden. Met een bevreemdend gemak riep ze in de hal de intieme sfeer van een nachtclub op. Echte jazz was het niet, maar mooi, dat wel.

Met dezelfde begeleiding moesten gistermiddag gitarist B.B. King en zangeres Dianne Reeves het doen. Waarschijnlijk hadden de begeleidende muzikanten - waarvan menigeen de zestig gepasseerd - een goede nachtrust gehad. De stukken klonken aanzienlijk beter dan de avond ervoor. Dit keer waren het echter de solisten die teleurstelden.

Een passende afsluiting van het festival was het optreden van de jazzrockband Spyro Gyra. De groep die door saxofonist Joe Beckenstein in 1975 werd opgericht, weet zich al jaren verzekerd van een trouwe achterban. Gisteravond was te zien dat Spyro Gyra bereid was zich voor dat publiek uit te sloven. Eén voor één werden veel oude en enkele recente nummers uit de doos getoverd.

Op het Jazz Mecca in Maastricht was dit weekeinde goed te merken dat een grote groep jonge muzikanten staat te popelen om de voorhoederol van de oude overleden "groten der jazz' (als Miles Davis, Stan Getz en Art Blakey) over te nemen.