"Do you all have dirty minds?' "Ja!!!'

“Ladies, welcome to your fantasy!” Een disco-dreun rolt de zaal in en langzaam gaat het doek omhoog. Op het toneel staan drie mannen. Twee zijn gekleed in een te strakke spijkerbroek, de derde, een blondlokkige, heeft niet meer dan een handdoek om zijn middel. Wiegende heupen en draaiende, fraai gebeeldhouwde achterwerken ontlokken een gekrijs en gefluit aan het publiek, dat voor 99 procent uit vrouwen bestaat.

The Chippendales, achttien uit Hollywood afkomstige mannelijke strippers, houden twee uur lang de zaal in hun ban. Ze presenteren zich als arbeiders in rafelige spijkerbroeken, als zeelui in wit uniform, als basketbalspelers, als politie-agenten, als ruige leatherboys. Deze outfits trekken de "jongens van plezier' aan om zich er zo snel mogelijk, op sensuele manier weer van te ontdoen. De zaal smult. Ieder weggeworpen kledingstuk ontketent eenstemmig gejuich. Dit is "girls' night out'.

De jongens, die zichzelf "tour-guides' noemen, doen wat in hun macht ligt om de vrouwelijke fantasie te prikkelen. “Stel je voor, je ligt aan een zonovergoten strand, in Zandvoort...” Gemor uit het publiek. “Goed, goed, Hawaii dan?” Yeah!! “Naast je ligt een aantrekkelijke, naakte man.” Vervolgens ontrolt zich op het toneel een tropische zinderende scène. Schaarsgeklede mannen wrijven zich in met zonne-olie. Ze trekken hun short uit. Tergend langzaam volgt de zwembroek. “Geef mij die broek maar”, schreeuwt de vrouw naast ons. Na wat rek- en strekoefeningen valt met een zwierig gebaar ook het laatste kledingstuk weg. Maar helaas, de heren blijven achter in een G-string. De zaal is teleurgesteld.

“Do you all have dirty minds?”, vraagt onze tour-guide. Het publiek brult instemmend. Vervolgens worden we meegevoerd in de volgende droom. In hoog tempo wisselen de gastheren elkaar af. Ze zingen, dansen en strippen op een stevige disco-beat, rock and roll, rap en romantische meezingers. Geen tijd voor verveling tijdens deze professionele show.

De succes-story van de Chippendales begon in 1979, toen Steve Banerjee in Los Angeles een discotheek voor vrouwen opende: "Disneyland for Women'. Hier traden sexy, goedgebouwde jonge mannen op die gemakkelijk uit de kleren gingen. Vanaf de openingsavond wordt er hysterisch gevochten om een felbegeerde plaats in "Disney's wonderful world for women'. Walt Disney zelf was weinig enthousiast over het eclatante succes van de mannelijke strippers, omdat zijn naam nu niet geassocieerd werd met familie-amusement maar met lustbeleving voor vrouwen. Bovendien heten de lustopwekkers "Chippendales', afgeleid van Chip and Dale: de Amerikaanse namen voor de Disney-eekhoorntjes Knabbel en Babbel. Maar Walt Disney stond machteloos.

Het succes van de Chippendales was niet te stoppen. In 1983 ging de tweede nachtclub open in New York. Inmiddels bestaat de groep uit 120 dansers die afwisselend op tournee gaan of optreden in de eigen clubs. De jongens worden aangenomen als ober. Slaan hun contactuele eigenschappen aan bij de vrouwelijke clientèle, dan mogen ze het podium op.

In de loop der jaren is het silhouet van de Chippendales veranderd. De geoliede lijven uit 1979 waren grover dan die van de huidige generatie. De eerste dansers die Steve Banerjee aantrok hadden afmetingen van body-builders. Maar de vrouw bleek veeleisender: zij wil ook een mooi, intelligent ogend hoofd.

Het leven van een Chippendale gaat niet over rozen. Het verkrijgen van een brede, haarloze borst, een stoere kaak, kleine stevige billen en een mooie teint betekent hard werken: zware training in Bobby's Gym, een streng dieet, regelmatig bezoek aan de schoonheidsspecialist en opdringerige vrouwen die ook na de show niet van dit mannelijk schoon kunnen afblijven. Tag is een voormalig ijshockeyspeler uit Niagara Falls, 1 meter 85 lang en een ideaalgewicht van 85 kilo: “Na de show komen de onverzadigbare dames en die pakken je hard in je kruis. Wanneer je hen negeert, knijpen ze nog harder”. En dat alles voor een jaarsalaris van 50.000 dollars.

In eigen land zijn de stoere strippers, gekleed in manchette en vlinderdasje, niet altijd met open armen ontvangen. In 1989 verbood de zedenpolitie van San Diego hun optreden. Volgens Capt. Ken Moller beschikte de dansgroep niet over de juiste papieren. Zij hadden noch een vergunning voor cabaret - waarbij men gedeeltelijk gekleed moet zijn - noch voor striptease, waarbij alles uit mag behalve de G-string.

Na Amerika zijn de Chippendales nu begonnen aan de verovering van Europa. Na een succesvolle tournee in Engeland, was gisteren de Nederlandse première in Rotterdam. “Het is nog leuker dan ik had gedacht”, zegt Tineke (24) in de pauze van de voorstelling. Haar vriendin vult aan: “Ik zou best een avondje met ze willen stappen”. Een keuze kan ze niet maken. “Het liefst met allemaal.” Anneke (44) vindt mannen met deze indrukwekkende spierbundels aantrekkelijker dan “zo'n mager gevalletje”.

De bezoeksters, die meestal met een groep vriendinnen de voorstelling bezoeken, zijn unaniem van oordeel dat het hoog tijd werd voor een strip-tease met mannen ter vermaak van vrouwen. “Eindelijk zijn de rollen eens omgedraaid”, zegt Anneke. Zelfs de enkele man (met vrouw) die we ontwaren, heeft het best naar zijn zin. Samen hebben ze maanden voorpret gehad. Thuis in Spijkenisse wordt het echtpaar opgewacht door een groep vrienden die het verslag uit eerste hand wil horen. “Ik ga nog een keer, maar dan met een groep vriendinnen”, zegt zij.

Wat is de reden van dit succes? Waarom slaan bladen als de Nederlandse Playgirl en Bev, het lustblad voor vrouwen, niet aan en treden de Chippendales op voor uitverkochte zalen? Het geheim schuilt in het verschil tussen onthulling en verhulling. Toen Playgirl haar lezeressen vroeg of er behoefte was aan frontaal naakt, was het antwoord negatief. Hoofdredacteur Leonie Greefkens van Bev verklaarde na het verscheiden van haar blad in 1989 dat vrouwen nog niet toe zijn aan harde porno.

De Chippendales hebben dit begrepen: ze gaan niet uit hun G-string. Hun optreden is niet pornografisch maar erotisch. Deze omfloerste "come-on' sluit gewoon beter aan op de jarenlange traditie van kasteelroman en Bouquetreeks.

    • Birgit Donker
    • Joke Davids