HOE DE SLAGERSKNECHT EEN COVER-GIRL WERD

My Story door Caroline Cossey 225 blz., geïll., Faber & Faber 1991, f 62,80 ISBN 0 571 16251 7

Al in zijn lagere schooltijd liep Barry Cossey het liefst op hoge hakken. Hij trok zijn moeders jurken aan, voorzag zichzelf van rouge, lippenstift en valse wimpers, en fantaseerde dat hij Helen Shapiro was. ""You're going to have to watch that one, Bob. He could grow up funny,' waarschuwde een oom nog, maar zelfs bokslessen mochten niet baten.

Later vonden medici bij Barry een afwijkende verhouding van de chromosomen, maar die legitimatie was nauwelijks nodig. Hij was niet zoals anderen en dat had hij altijd al geweten. Nu is Barry veranderd in Caroline, de beroemdste transseksueel van Groot-Brittannië, en ze wordt niet moe haar levensverhaal aan de man te brengen. Onlangs weer met My Story, een alleszins opmerkelijk relaas, hoewel het weinig nieuwe feiten bevat voor wie haar eerdere publikaties heeft gevolgd.

Toen Caroline nog Barry was, zat alles tegen. Barry hield als kind niet van voetballen of het opblazen van kikkers, en zelfs niet van Dinkey Toys of treinen. Nee, Barry was in alle opzichten een mietje, en hij werd natuurlijk vreselijk gepest. "Cissie Cossey' was zijn bijnaam in Brooke, Norfolk - het Engelse equivalent van Lutjebroek. Slechts eenmaal gebeurde er in Barry's jeugd iets onverwachts. Op zijn vijftiende besloot hij geen kapper of mode-ontwerper te worden, maar slager.

Die beroepskeuze betreurde hij echter reeds na een week, en spoedig ging hij in de grote stad (Norwich) in een boutique werken en begaf zich daar in het homo-circuit. Stiekem natuurlijk, want thuis sprak men van "dirty queers'. Nadat hij in een compromitterende situatie was betrapt, besloot Barry naar Londen te verhuizen. Daar maakte hij kennis met Polly, geboren als Ronnie.

Geconfronteerd met de realiteit van "transseksualiteit' begreep Barry waarom zijn homoseksuele ervaringen zo teleurstellend waren: net als Polly was hij een vrouw in een mannelijk lichaam. Zijn doel in het leven was vanaf dat moment duidelijk: hij wilde De Operatie ondergaan.

Maar hij had nog een lange weg te gaan. Ten eerste moest hij het geld voor de operatie bijeen zien te brengen, en om in aanmerking te komen moest hij eerst bewijzen dat hij drie jaar als vrouw had geleefd. Barry, 17 jaar oud, noemde zich Caroline en begon alvast een hormoonkuur. Elke ochtend werd zij misselijk wakker, maar een begin van borsten was spoedig waarneembaar. Met het oog op de operatie moest er ook lucratiever werk komen. Daarom maakte Caroline haar debuut als showgirl. Overtollige lichaamsdelen werden tijdens de voorstelling met pleisters weggewerkt en al snel kon ze zich ook topless vertonen.

TRANENTREKKER

Na een eerste al te menselijke reactie van haar ouders (""What the hell are you doing with your life, Barry? This nonsense has got to stop!') ontmoette Caroline slechts hartverwarmend begrip en dat geeft de lezer vooral een wat weeïge smaak in de mond. Vanaf het moment dat Caroline als dochter is geaccepteerd, is elke scène in dit boek waarin haar familie optreedt een regelrechte tranentrekker.

Caroline had de steun van haar familie echter hard nodig, want - het zal niemand verbazen - het pad van een transseksuele showgirl gaat niet over rozen. Haar jacht op het geld voor de operatie voerde haar naar Parijs, Rome en zelfs naar Koeweit. In Rome wist ze veel te verdienen met een striptease-nummer. Een opmerkelijk staaltje voor een nog niet geopereerde biologische man, maar het lukte omdat in Italië niet alle kledij hoefde te sneuvelde. Eenmaal knapte het elastiek van haar laatste kledingstuk, de "veter' tussen haar benen, maar razendsnel wist Caroline de losse eindjes weer aaneen te knopen, zodat haar geheim intact bleef.

Intussen was het met haar privé-leven tamelijk droevig gesteld. De vele mannen met amoureuze aandriften moest ze, om ongewenste intimiteiten te vermijden, steeds op veilige afstand houden. Tot het moment eindelijk daar was: de operatie die haar definitief in een vrouw zou veranderen. In dit boek wordt de ingreep tot in de kleinste details beschreven, en vooral de pijn na afloop wordt in niet mis te verstane bewoordingen gememoreerd. Ook het eerste bezoek aan het toilet was geen pretje. Maar uiteindelijk kwam het allemaal goed, en na enkele aanvullende ingrepen bij schaamlippen en borsten was Caroline geheel toegerust voor een glanzend vervolg van haar carrière: onder de naam Tula werd ze een succesvol fotomodel. Via pagina drie van de Sun bracht ze het tot televisieshows en zelfs tot een rol in de James Bond-film "For Your Eyes Only'.

Maar het succes werd haar spoedig fataal. Het roddelblad News of the World was achter haar geheim gekomen en openbaarde dat op sensationele wijze onder de kop "JAMES BOND GIRL WAS A BOY'. De commotie leidde tot Cosseys eerste autobiografische boek Tula - I am a Woman, waarin zij haar verleden al uitgebreid uit de doeken deed.

Het gaf haar zelfvertrouwen om definitief als vrouw door het leven te gaan. Caroline kreeg een affaire met een Italiaanse graaf, die in haar verleden als man geen beletsel zag om haar ten huwelijk te vragen. Op zijn aandringen begon ze een juridische strijd voor het recht van transseksuelen om te trouwen. Volgens de Engelse wet was Caroline Cossey nog altijd een man. Maar nog voor de strijd was gestreden, strandde de relatie op verschil van mening over de vraag hoe de kerstdagen dienden te worden doorgebracht.

SCHOONMOEDER

Niet lang daarna ontmoette Caroline een joodse zakenman Elias Fattal. Hij wist niets van haar verleden als man en Caroline liet dat zo. Pas toen hij haar na enkele jaren ten huwelijk vroeg, besloot ze hem in te lichten. Maar hij liet zich niet kennen en handhaafde zijn aanzoek.

Maar naast de aanpassing van haar geboortecertificaat, bleek een nog groter obstakel te worden gevormd door de familie Fattal, te Monte Carlo, met aan het hoofd haar beoogde schoonmoeder. Caroline wist deze hindernis te nemen door zich aan te sluiten bij de joodse kerk. Naar haar geboortecertificaat werd vervolgens niet gevraagd en zo werden in het voorjaar van 1989 de rijke, orthodox-joodse zakenman uit Londen en de gewezen slagersjongen uit Norfolk in de echt verbonden. Mevrouw Fattal had alle registers opengetrokken (de Saatchi's behoorden ook tot de genodigden) en was zelf het stralend middelpunt van de pompeuze gebeurtenis, tot ze na afloop de zondagsbladen onder ogen kreeg: "SEX CHANGE PAGE THREE GIRL WEDS'.

Het was gedaan met de huwelijkspret. Elias Fattal werd bij zijn moeder op het matje geroepen en liet vervolgens het huwelijk annuleren, omdat hij van niets geweten zou hebben. Ironisch genoeg deed kort daarna het Europese Hof in Straatsburg uitspraak in die zaak die Caroline zeven jaar eerder had aangespannen: het feit dat transseksuelen in Engeland niet konden trouwen, was in strijd met de mensenrechten.

Sedertdien voert Caroline strijd voor de rechten van transseksuelen. My Story is echter in de eerste plaats in feite een persoonlijk pamflet, en de mededeling waarom het gaat is: ""Hij wist het toen hij mij trouwde'. Maar dat maakt haar verhaal niet minder emanciperend. Bovendien is het goed geschreven, geestig en vooral openhartig. Iedere lezer van deze aflevering van Caroline Cosseys levensverhaal zal Elias Fattals evaluatie van de eerste versie moeten beamen: ""She's certainly got balls.'

    • Luuc Kooijmans