Een formele chaos

Als u eens ergens een oorlog hebt te voeren, doe dat dan nooit samen met de Italianen. Die les zullen veel militairen die vorige week de vijftigste bijeenkomst van de Nuclear Planning Group (NPG) van de NAVO hebben bijgewoond in elk geval naar huis hebben meegenomen.

“Dit was dan de eerste NPG in Afrika”, zuchtte een uitgeputte medewerker van een van de NAVO-ministers van defensie na afloop van de driedaagse bijeenkomst in de Siciliaanse kustplaats Taormina, een schilderachtig vakantie-oord dat vooral geliefd is bij huwelijksreizigers. De nauwe straatjes en bochtige wegen van het stadje vertoonden vorige week het beeld van een voortdurend spitsuur, waarbij het vooral de honderden Alfa Romeo's van de Carabinieri waren die met elkaar in een onontwarbare verkeersknoop lagen. Zo onontwarbaar, dat de dynamische Britse minister van defensie, Tom King, die zich op een avond moest verplaatsen van het in een oud klooster gelegen conferentieoord naar het perscentrum om daar een briefing te houden, het heft in eigen handen nam. Hij stapte uit de officiële auto, sprong achterop de motor van een carabiniero en gaf de verbaasde motoragent opdracht hem onmiddellijk naar het perscentrum te vervoeren.

De Italiaanse organisatie werd gekenmerkt door chaos, voortdurende meningsverschillen tussen de honderden verschillend geüniformeerde gezagsdragers en vooral tijdverlies. Dat bleek al bij het begin, toen de delegaties van de NAVO-landen vervoerd moesten worden van de militaire basis Sigonella - "the best run airforce base in the world', inderdaad, maar dan wel door de Amerikanen - naar het negentig kilometer verderop gelegen Taormina. Een tochtje per minibus van iets meer dan een uur, had de lieftallige Italiaanse hostess geruststellend meegedeeld.

Dat pakte anders uit. Een escorte van de Carabinieri, een keurige politie-auto met twee zenuwachtige, maar doodstille blauwe zwaailichten, bleek zich zo stipt aan alle verkeersregels te houden dat de kleine karavaan van internationale militaire en civiele functionarissen voortdurend werd ingehaald, doorbroken, gesneden en opzijgedrukt door ongeduldige Sicilianen. Daaraan veranderde het machteloze zwaaien door een van de politie-agenten met een spiegelei om al te drieste automobilisten enig respect in te boezemen maar weinig.

In het spitsuur van de stad Catania werd de snelheid van het konvooi door de frequentie van één stoplicht per 300 meter tot een minimum teruggedrongen. Nieuw oponthoud ontstond toen de bus met Duitse officials de afslag "Taormina mare' miste, wat resulteerde in een heftige woordenwisseling tussen zeker vijf geüniformeerde en drie ongeüniformeerde Italianen. Na drie uur, gerekend vanaf het tijdstip van vertrek van de basis, was iedereen uiteindelijk in zijn hotel beland.

Taormina zal veel deelnemers aan de NPG-vergadering nog lang heugen: minister Relus ter Beek bijvoorbeeld, die zijn hotel niet in mocht omdat een nog niet gearriveerde medewerker zijn paspoort bij zich had. (Maar ik ben de minister van defensie van Nederland! - Ja, dat kunnen ze allemaal wel zeggen!)

Of mevrouw Ter Beek, wie de toegang tot de wc in het conferentiecentrum werd geweigerd omdat ze niet onmiddellijk haar accreditatie kon tonen. Of al die anderen, die probeerden het draaiboek van de bijeenkomsten, ontmoetingen en verplaatsingen zo gesmeerd mogelijk te laten verlopen, maar daarbij voortdurend stuitten op het formalisme van de horden vaak uit het noorden van Italië overgekomen officials, wier functie er uitsluitend uit leek te bestaan indruk te maken in hun smetteloze uniformen.

Waarom eigenlijk Taormina? Een plaats die zeer geschikt is voor het houden van vakantie, maar allerminst voor het herbergen van een internationale vergadering over veiligheidsaangelegenheden.

Secretaris-generaal Manfred Wörner van de NAVO weet er alles van: hij is gezwicht voor het idee nadat hij een weekeind had doorgebracht in het buitenhuis van de Italiaanse vertegenwoordiger bij de NAVO, in...Taormina.

    • Frits Schaling