Spo-Dee-O-Dee: rauwe lef

Concert: Spo-Dee-O-Dee. Gehoord: 19-10 Boerderij, Zoetermeer. Herhaling: 26-10 Drieluik, Zaandam; 27-10 Struik, Lemelerveld; 2-11 Kasteel, Alphen a-d Rijn

Het Amsterdamse trio Spo-Dee-O-Dee bestaat al ruim twee jaar en is al meerdere malen het Nederlandse clubcircuit langsgetrokken. De groep had ervoor gekozen niet met minimale middelen een plaat uit te brengen, maar te wachten tot een grote maatschappij interesse kreeg. Onlangs verscheen hun debuut-cd, Goin' Walkabout, opgenomen in Hamburg en geproduceerd door Richard Janssen (ex-Fatal Flowers).

De naam van de groep klinkt in eerste instantie als een kinderlijk klankspelletje. Hij is echter ontleend aan Jack Kerouacs boek On the road. "Spo-Dee-O-Dee' staat voor een mix van whiskey en rode wijn. De cd-hoes blijkt bij nadere inspectie een collage met foto's van blote meisjes en de teksten gaan voornamelijk over seks. De sobere bezetting van drums, bas en een gitarist laten in slepend tempo een dierlijke rauwheid horen. Zanger-gitarist Ross Curry heeft een volle stem met veel kracht, onverstaanbaar als hij in één ademstoot zijn verlangens uitschreeuwt, gebroken in de ballades. Hij krijgt steun van Ralph Brink (bas) voor de achtergrondkoortjes, vooral mooi in het nummer More than I do, een verleidelijke combinatie van begeerte en melancholie.

Op het podium doet het trio het uitstekend: de muziek klinkt stevig, maar nooit drammerig. Zelfs aan een bekend nummer als Jive Talkin' - uit "Saturday Night Fever' - voegen ze iets eigens toe. Curry heeft lef en zingt gedreven, ook als de begeleiding wegvalt bij een break.

Maar muziek die drijft op de drie-eenheid van "Sex, Drugs en Rock 'n' Roll' vraagt om uitstraling. Het leek zaterdagavond alsof het de groepsleden, alledrie met lang haar, spijkerbroek en cowboylaarzen, ontbrak aan de drang om het publiek ook werkelijk te veroveren. De zaal kwam pas halverwege het concert tot leven, toen Curry, met zijn gitaar op de binnenkant van het dijbeen geplant, een uitgebreide solo gaf. Tussen de drie onderling en tussen band en publiek was weinig interactie, en dat terwijl de geschiedenis van de rock 'n roll toch laat zien dat hun thema's iedereen zouden kunnen aanspreken.

    • Hester Carvalho