Seksloos

Als de zaak van de Amerikaanse rechter Clarence Thomas en van professor Anita Hill de discussie heeft heropend over de ergerlijke situatie overal ter wereld van vrouwen die op hun werk seksuele provocaties moeten ondergaan, dan is tegelijkertijd het niet minder afschuwelijke lot van vrouwen die niet worden lastiggevallen onderbelicht gebleven.

De redenen waarom volgens opiniepeilingen zeker twee op de drie werkende vrouwen nooit zijn geknepen, betast of bestookt met amoureuze voorstellen van collega's of superieuren, zijn nog niet onderzocht: het lijkt echter zeker dat, vergeleken met de stijging van het aantal vrouwen dat werkt, het aantal dat niet is lastiggevallen sterk is toegenomen.

Wanneer de strenge wetten tegen seksuele avances op het werk van kracht worden, zullen de kantoren zeker netter zijn en zullen vrouwen zich veiliger voelen, maar misschien zal men dan het gemis ervaren van die licht erotische, prikkelende sfeer die ook op momenten van de grootste vermoeidheid en professionele inspanning de werkuren voor iedereen, mannen en vrouwen, minder zwaar maakt: en dat kunnen, met een zeker gevoel van spijt, de vrouwen al bevestigen die vroeger doelwit waren van sympathieke hofmakerij die nu niet meer mag wegens hun leeftijd of hun carrière. Niemand valt hen meer lastig, een respectabele situatie, maar soms een beetje grijs, voor sommigen verontrustend.

Zeker, niemand is afschuwelijker dan de vieze man op kantoor, de chef die chanteert, de collega die vrouwen aanraakt: maar ook deze types zijn nodig, hoe walgelijk ze ook zijn, om zin te geven aan de vrouwelijkheid die is opgesloten in het kantoor: dat geluid van een oorveeg achter de deur waar woedend de mooiste secretaresse uitkomt, die schop die onverwacht en waar iedereen bij staat wordt gegeven aan de collega van wie je het het minst verwachtte, dat meisje dat uit verlegenheid of verliefdheid in huilen uitbarst, ze brengen menselijke momenten van verontwaardiging.

Wat zal er van de kantoren worden als de avances helemaal worden uitgebannen, op straffe van boete, ontslag, cel? Wie zal het verschil bepalen tussen lastigvallen en hofmakerij? Zal het nog zin hebben om de kortste rokken aan te trekken, het minst zakelijke parfum op te doen, met de meest erotische schoenen op het marmer te tikken, te heupwiegen tussen de dossiers en de computer, als al die mannelijke blikken leeg blijven, als er niet meer mag worden gefloten, als er nooit meer een compliment of een vies woord wordt gesproken door mannen die doodsbang zijn voor straf?

Dan zal eindelijk de gelijkheid zijn bereikt tussen vrouwen die niet meer verdeeld kunnen worden in benaderbaar en niet-benaderbaar. Dan zal de verontwaardiging zijn afgelopen, maar ook de afgunst, jegens de slachtoffers die het meest worden lastiggevallen, meestal de mooisten en de jongsten. De vrouwen die niet zijn lastiggevallen hebben dubbele zekerheid bereikt: dat ze nooit beledigingen van seksuele aard hebben ondergaan en dat ze niet voorbijgestreefd worden door nieuwe en minachtend kijkende jongedames, die in staat zijn niet zozeer om avances van mannen met macht te ondergaan of af te wijzen, als wel om ze in hun voordeel te gebruiken.