Liza Minnelli vertelt met elk nummer een eigen verhaal

Concert: Liza Minnelli, met orkest o.l.v. Bill Lavorgna. Regie: Fred Ebb. Gezien: 12-10 in Ahoy, Rotterdam.

Liza Minnelli zag zaterdagavond, aan het begin van haar Europese toernee, een gapende leegte voor zich. Terwijl de Ahoy-hal ruimte biedt voor enkele duizenden bezoekers, waren er niet meer dan zevenhonderd kaarten verkocht. It's really big here, isn't it? riep de diva, maar ze zette alle zeilen bij en oogstte tenslotte een ovatie die minuten lang duurde.

Haar nieuwe show begint als een concert. Gehuld in wit mini met lovertjes, zingt ze bekend en minder bekend repertoire - veel uit Broadway-musicals, maar bijvoorbeeld ook twee in het Engels vertaalde Aznavour-chansons. Ze is een voortreffelijk vocaliste, dat staat vast, maar haar talent schuilt bovenal in de interpretatie: in bijna elk nummer is ze een andere vrouw die een persoonlijk verhaal te vertellen heeft. In een song als So what uit Cabaret zingt ze moeiteloos de glamour van haar présence weg; haar stem is op dat moment die van de zestigjarige hospita voor wie weinig idealen meer zijn overgebleven.

Na de pauze verandert het concert in een show, ter promotie van haar komende film Stepping out. Uit de zaal duiken acht hoogst veelzijdige zangeressen op, die vervolgens meezingen en -dansen en een hemels achtergrondkoor vormen voor de Lennonklassieker Imagine. In hun midden zingt Minnelli een gepassioneerde versie van The man I love en een exuberant New York, New York. Die tweede helft wordt geopend met de recente hit Losing my mind, waarin ze niet alleen een prachtig Sondheim-nummer verpulpt, maar ook zichzelf inwisselbaar maakt. Eén dissonant, als was het om aan te tonen hoe uitzonderlijk Liza Minnelli de rest van de avond is.

    • Henk van Gelder