Gastoptreden van versufte boa constrictor; Cooper in eigen horrorfilm

Concert: Alice Cooper. Bezetting: Alice Cooper (zang), Stef Burns en Peter Friesen (gitaren), Greg Smith (bas), Eric Singer (drums) en Derek Sherinian (toetsen). Gehoord: 13-10 Ahoy', Rotterdam.

Al sinds de vroege jaren zeventig staat Alice Cooper bekend als een van de meest extravagante showmannen van de rock & roll. Skeletten, dwangbuizen en levende slangen behoren tot zijn vaste podiumattributen en in shows met sprekende titels als "Welcome to my nightmare" eindigde de altijd in zwart leer gehulde zanger onder de guillotine of op de elektrische stoel. Rebelse tieners konden hun hart ophalen aan nummers als "I'm eighteen' of "School's out', vol van jeugdige overmoed en breed uitgemeten verachting voor de ouderdom.

Cooper (ware naam: Vincent Furnier) is inmiddels 45 jaar oud, maar zijn wilde haren wapperen nog volop. Na een periode van drankverslaving en artistieke bloedarmoede maakte hij een opmerkelijke come-back met krachtige rocksongs als "Poison' en "Hey stoopid', het titelnummer van zijn negentiende en nieuwste album. Nog altijd springt hij rond met een boa constrictor om zijn nek, ook al maakt het beestje een versufte indruk en duurt het gastoptreden niet langer dan een minuut of twee. Het zombieachtige decor weerspiegelt Coopers voorliefde voor horrorfilms en ook de "special effects' doen denken aan een film uit de Friday the 13th-reeks. Nadat een opdringerige fotografe als avondeten aan het monster van Frankenstein is gevoerd, wandelt Cooper zijn eigen horrorfilm binnen door een spleet in een gigantisch filmdoek. De griezels die hem op het witte doek onder handen nemen met laserstralen, komen hem later ook in het echt achterna. Het blijft bij een enigszins knullig B-filmeffekt, zoals het een goedkope horrorproduktie betaamt. Het namaakbloed blijft in keurige draden aan de onthoofde teddybeer hangen, want morgen is er weer een show.

Tussen het intens gemene "Under my wheels' en de andere oude favoriet "Elected' ontvouwt zich een strak georkestreerde hardrockshow, zonder veel ruimte voor muzikaal avontuur. Met de gitaren hoog op de blote borst presenteren de twee gitaristen onbedoeld een groteske persiflage op de doorsnee hardrockband. Het valt niet mee om Alice Cooper serieus te nemen, wanneer hij voor de zoveelste keer met krassende stem laat weten dat hij zich verkiesbaar stelt voor de volgende Amerikaanse presidentsverkiezingen. Daarbij heeft hij zich Ronald Reagan's "war on drugs" ter harte genomen, want met de oersimpele meezinger "Hey Stoopid' levert hij een fraai staaltje van antireclame voor verdovende middelen. Als gerespecteerde overlevende van het onverantwoordelijke tijdperk van de rock & roll, verdient hij meer dan een halfvol Ahoy'.

    • Jan Vollaard