Litouwen

In het artikel van J. Houwink ten Cate (NRC Handelsblad, 13 september) over oorlogswan- en misdaden in de Tweede Wereldoorlog onder Duits bewind in Litouwen pleit de schrijver er (terecht) voor om zonder voorafgaand onderzoek de slachtoffers van de Sovjet-justitie niet zomaar te rehabiliteren.

In de literatuurlijst vermeldt Ten Cate echter niet het boek "Blowback America's recruitment of Nazi's and its effects on the cold war', door Christopher Simpson, Weidenfeld en Nicolson, 1988. Uit dit onthullende boek blijkt, dat vele nazi- en SS-Litouwers en ook Esten, Letten, Oekraïners, Kroaten, Duitsers enzovoorts, onder wie vele oorlogsmisdadigers reeds lang automatisch zijn gerehabiliteerd doordat zij na 1945 door de Amerikaanse geheime diensten, mede door gebruikmaking van Vaticaanse ontsnappingsroutes en gelieerde Intermarium organisatie in het geheim naar de Verenigde Staten zijn ontkomen en daar geruisloos in de samenleving zijn opgenomen.

Omdat de VS in 1945 totaal geen kennis en ervaring hadden met Oost-Europa waren nazi-wetenschappers, spionnen en collaborateurs met kennis van Oost-Europa zeer waardevol voor de Amerikaanse geheime diensten. Een oorlogsmisdadigersverleden werd in vele gevallen schoongewassen (Klaus Barbie, Robert Verbelen, Otto von Bolschwing, leden van de Vanagi-organisatie in Letland).

Door de nieuwe Freedom of Information Act in de VS zijn thans vele geheime archieven geopend, en is inmiddels een groot aantal feiten openbaar geworden. Uit Amerikaanse persberichten blijkt de rol van de BALF-organisatie (limited lithuanian Relief Fund of America) waarvan de in de VS van Amerika verblijvende en van in Litouwen gepleegde pogroms verdachte priester Jankus, lange tijd directeur was.

“The largest single group of alleged war criminals now (1988) facing deportation from the United States by the Department of Justice, in fact are lithuanian Veterans of the SS who entered the country with BALF assistance during the cold war.” Toch nog gerechtigheid?