"Ondanks de regen gaan we gewoon beginnen', roept de leraar zo opgewekt mogelijk.

In het kleine, houten clubhuis is het dringen geblazen. De atmosfeer is er vochtig, de ramen zijn beslagen. Een paar sportievelingen steken nog maar een sigaretje op. De vijf oudste lycea van Nederland - het Kennemer Lyceum uit Overveen, het Lorentz Lyceum uit Eindhoven, het Vrijzinnig Christelijk Lyceum uit Den Haag, het Amsterdams- en het Baarnsch Lyceum hebben dit jaar hun sportinterlyceale in Baarn. Het regent de hele dag pijpestelen.

Cindy van der Top (17, 6 VWO) is al voor de zomervakantie begonnen met de organisatie van dit sportevenement, waar zo'n 500 leerlingen aan deelnemen. Wedstrijdschema's opstellen, buttons ontwerpen, het programmaboekje samenstellen, een plattegrond tekenen van alle velden. Op het programma staan hockey, softball, basketball, handbal en atletiek. Elke school heeft zijn beste leerlingen geselecteerd en als het even kan worden de records van de vorige interlyceale verbroken. Cindy's teleurstelling over de weersgesteldheid is groot: "Altijd was het mooi weer.' Het is dit jaar de zestigste keer dat de interlyceale wordt gehouden.

Cindy is lid van leerlingenbestuur - senior heet dat op het Baarnsch Lyceum - en om die reden heeft ze een tweekleurig, fluwelen lint om haar hals hangen. Op de penning die er aan bungelt staat de tekst: "Het pad der rechtvaardigheid is als de morgenglans'. Op haar hoofd heeft ze een basketballpet met de naam van haar vaders bedrijf en daar onderuit komt blond, krullerig haar dat tot over haar schouders valt.

's Morgens om zeven uur was Cindy als eerste op de sportvelden aanwezig. Ze hing alle bordjes bij de velden op en maakte de kleedkamers open. De eerste bussen worden rond acht uur bij een benzinestation op de grote weg opgevangen. Ieder lyceum krijgt in de bus een eigen kleur button en het programmaboekje uitgereikt.

Behalve de sportlieden, zijn op deze dag ook de redacties van de schoolkranten van de partij. Ze fabriceren een gezamenlijke schoolkrant met verslagen en uitslagen die 's avonds in de bussen gedrukt en wel wordt uitgedeeld. Michiel de Jong, collega-senior van Cindy, zegt: "Voor één dag zijn we één grote school'. Hij wordt opgeroepen, want behalve een fluwelen lint draagt hij ook een walkie-talkie. Als de zaken draadloos geregeld zijn gaat hij verder: "Dit soort tradities zijn erg belangrijk. Alle rectoren komen mee, de gymnastiekdocenten ontmoeten elkaar en 's avonds is er een maaltijd en een disco. De vijf leerlingbesturen gaan samen uit eten in een restaurant. Onze school is één grote traditie, maar het is geen stijve boel, hoor.'

Het Kennemer Lyceum is van 1980 tot 1987 de ongeslagen kampioen geweest van de sportinterlyceale. In '88 en '89 werd voor de verandering het Lorentz winnaar, maar vorig jaar pakte het Kennemer de wisselbeker weer terug. "Het Lorentz is ontzettend fanatiek, het doet een beetje Amerikaans aan', zegt Petra Koks (16, 5 VWO), de onafscheidelijke vriendin van Cindy. "Bij ons op het Baarnsch overheerst toch wel de Hollandse nuchterheid. We doen ons best en we juichen heus wel, maar we schreeuwen niet of ons leven er van af hangt.'

Als Cindy moet softballen tegen het Amsterdams Lyceum, zorgt Petra voor een grote paraplu, zodat we in elk geval droog aan de zijlijn kunnen staan. De Amsterdammers kunnen er niks van, constateert Petra al snel. De softballers maken indrukwekkende slidings op de moerasachtige grasmat. Het water spat hoog op. Bij het speerwerpen een paar velden verderop is de toestand al niet veel beter. En de verspringbak lijkt langzaam te veranderen in een modderpoel.

Binnenkort draagt Cindy haar fluwelen lint over aan een nieuw gekozen senior, want vanaf heden moet er geploeterd worden voor het eindexamen. "Mijn schoolwerk heeft er niet onder geleden', stelt ze tevreden vast, "de vijfde klas was zó makkelijk'. Zonder zich al te druk te maken over haar huiswerk haalde ze evengoed nog zevens. "Maar er zijn ook wel eens jaren geweest dat vijf van de zeven senioren bleven zitten.'

De sportinterlyceale - in de wintermaanden wordt er ook nog een culturele interlyceale georganiseerd - is vooral een activiteit van de hogere klassen. Cindy en Petra vinden dat de normaalste zaak van de wereld. "Die brugpiepers kunnen nog niet zo ver gooien en slaan', zegt Petra. Bovendien ontbreekt het hen aan voldoende spelinzicht, meent Cindy. "De kans dat een tweedeklasser beter is dan een zesdeklasser is erg klein.' "Ach', zegt Petra, "dan hebben die kleintjes iets om naar uit te zien'.

Er komt een sportleraar het veld oplopen en hij richt zijn megafoon tot de overdekte tribune, waar de leerlingen zitten te wachten op wat komen gaat. Het mooie schema waar Cindy zo op gezwoegd heeft is wat in de soep gelopen. "Ondanks de regen gaan we gewoon beginnen', roept de leraar zo opgewekt mogelijk en met lichte tegenzin lopen de sporters het kletsnatte veld op. "Alleen het hoogspringen is afgelast', vertelt Cindy later in de kantine. "Onder deze omstandigheden is de kans op blessures echt te groot.'

Aan het eind van de dag heeft de plaatselijke EHBOslechts een verstuikte enkel en twee verdraaide duimen ter behandeling gekregen. "De hockyers van het Baarnsch hebben alles gewonnen', roept een medeleerling Cindy opgetogen toe. En Cindy's eigen softballploeg heeft het ook niet slecht gedaan. De eindstand wordt 's avonds tijdens het eten bekendgemaakt. Wie de meeste punten heeft gehaald is kampioen. Dit jaar mocht tot ieders verassing het Baarnsch met de eer gaan strijken.