Dramatische ontmoetingen in een hotelkamer

Suite 215, Ned. 3, 21.24-21.55u.

De vrouw, met enigszins nadrukkelijke bloemetjesjurk en vlinderbril, komt haar hotelkamer binnen, kijkt goedkeurend om zich heen, werpt een blik door het raam en zegt dan: “'t Is goed hier. Ze bouwen een parkeergarage, dat is een teken dat 't een goed hotel is.” Ik hou van dit soort rare zinnetjes, ze geven blijk van een mooi ontspoord soort humor - en er zijn er vanavond heel wat te horen in de tweede aflevering van de NOS-serie Suite 215. @@@Het is vorige week, ietwat in de schaduw van Toon Hermans en Rijk de Gooyer op het tweede net, begonnen: een reeks half-uur-dramaatjes van Nederlands fabrikaat, steeds van een andere auteur, steeds met andere acteurs, maar in serieverband gebracht omdat ze zich allemaal afspelen in één hotelkamer. De eerste aflevering behelsde de ontmoeting van twee oude mensen die in hun onderduiktijd verliefd op elkaar waren, maar direct na de bevrijding terug moesten naar hun vrouw c.q. verloofde. Teder, subtiel, met veel inlevingsvermogen geschreven (door Don Dekker) en met mooie weemoed gespeeld door Lex Goudsmit en Emmy Lopes Dias. De meerderheid van het Nederlandse volk heeft er vorige week niet naar gekeken en iets gemist.

In de tweede aflevering stellen Frits Lambrechts en Marjan Luif een echtpaar uit de provincie voor, dat op uitnodiging van de Amsterdamse universiteit naar de hoofdstad komt. Ik zal verder inhoudelijk niets verklappen, want schrijver Ger Beukenkamp heeft de onthulling van zijn intrige goed gedoseerd - het duurt geruime tijd voordat duidelijk is wie de Dorothy is uit de titel Toen Dorothy viel. Als de situatie eenmaal is geschetst, kost het hem iets teveel moeite tot een bevredigende ontknoping te komen, maar intussen heeft zich wèl een amusante gebeurtenis afgespeeld. En hoewel Lambrechts en Luif voortdurend op het randje van kluchtig balanceren, blijven ze naar mijn smaak nog net binnen de begrenzingen van de geloofwaardigheid.

Suite 215 is door producent John van de Rest en regisseur Jan Keja bedoeld als een project voor scenaristen die hun vak verstaan, maar in de huidige omroepsituatie nauwelijks aan het werk komen. Tot die groep behoren bijvoorbeeld ook Anton Quintana, Kees Holierhoek, Ger Poppelaars en Dick Walda, wier bijdragen de komende weken worden uitgezonden. Nu het single play vrijwel geheel is verdrongen door de serie-dwang, komt deze vorm nog het dichtst in de buurt van de vroegere “toneelavond” op de Nederlandse televisie. De eerste twee afleveringen maken me nieuwsgierig naar de volgende tien.

    • Henk van Gelder