Relletjes blijven uit bij heropening disco Landsmeer

AMSTERDAM, 7 OKT. Er kon zaterdagavond weer gedanst worden in jachthaven annex discotheek Robinson te Landsmeer, die de hele maand september gesloten was na relletjes tussen gekleurde discogangers uit Amsterdam-Noord en lokale jongeren.

Op zaterdagavond 24 augustus wachtten vijftig Landsmeerse jongelui 75 Surinaamse discogangers op, die te voet terugkeerden naar Amsterdam-Noord. Er werd in het dorp al langer geklaagd over de Amsterdammers, die na sluitingstijd nogal luidruchtig naar de stad liepen en onderweg soms kleine vernielingen aanrichtten. De Landsmeerse jeugd was gewapend met staven en een brandblusser, onder het motto “we gaan de zwarten witspuiten”. Zover kwam het niet. De politie van Landsmeer, versterkt door agenten uit Zaamdam en Amsterdam, wist beide groepen gescheiden te houden.

Broeit er nog iets in Landsmeer? In het nabijgelegen café 'De Goede Plek' lopen de meningen uiteen. “Kijk eens wat er op het moment in Duitsland gebeurt”, waarschuwt een stamgast. “Tien jaar geleden was er ook wel eens rottigheid met die gasten uit Amsterdam-Noord. Die waren goed gebekt en pikten de meisjes in. Dan werden ze later natuurlijk voor de disco opgewacht. Dit is precies hetzelfde”, zegt Tineke, een geboren Landsmeerse wier discodagen voorbij zijn. Maar de laatste jaren zijn diezelfde gasten uit Amsterdam-Noord voor het merendeel Surinamers. Een vechtpartij op de zaterdagavond krijgt daardoor een geheel andere betekenis.

De pers pikte het incident gretig op, de Centrumdemocraten deponeerden binnen een week een pamflet in de Landsmeerse brievenbussen en de gealarmeerde burgemeester verbood met instemming van de gemeenteraad alle "disco-achtige activiteiten' van Robinson voor een maand.

Robinson is een 54 jaar oud familiebedrijf van twee verdiepingen, met barmeisjes in oversized witte T-shirts, een bescheiden lichtshow en een portier van twee meter vijftien. Tegen de muren staat degelijk oudhollands meubilair dat na de zaterdagavond weer op de dansvloer wordt geschoven voor de doordeweekse huwelijkspartijen en bridge-avonden. Op aandrang van de gemeente heeft Robinson nu een metaaldetector-poort bij de ingang en heeft eigenaar J. Hartog gezorgd voor een discobus die vanaf half twee 's nachts tussen Robinson en Amsterdam-Noord pendelt. Hij is zenuwachtig: de gemeente heeft gezegd dat er hard wordt opgetreden bij nieuwe ongeregeldheden: sluiting van de disco danwel vervroeging van de sluitingstijd tot één uur.

Hartog is er van overtuigd dat de gemeente van zijn discotheek af wil. “Waarom moet ik opdraaien voor een relletje dat verderop in het dorp plaatvindt en een dure metaaldetector aanschaffen? Binnen is er nooit rottigheid”, klaagt hij. De instructies voor het personeel zijn streng. Een zekere Ivo komt er niet in: “Ik heb zelf gezien dat je er die avond bij was”, zegt Hartog terwijl hij een vaderlijke arm om Ivo's schouder slaat. Ivo druipt af, hij moet een paar weken geduld hebben.

Het maakt allemaal weinig verschil; doordat het in Amsterdam nog nauwelijks bekend is dat Robinson weer open is, blijft het zaterdagavond rustig. De discolampen zwaaien doelloos over een lege dansvloer. De weinige gekleurde bezoekers lachen wat om de "rassenrellen' van augustus. “Ik heb die nacht 24 skinheads gedood. Maar 16 van mijn mannen zijn in de strijd gesneuveld”, bluft een Hindoestaanse bezoeker. Zijn vrienden vinden het enig.

Hartog reist die avond mee met de halfvolle discobussen naar Amsterdam. Op het eindpunt gaat iedereen rustig zijns weegs. “Ik hoop dat iedereen dit gedoe snel vergeet”, zegt hij. Het regent. Geen avond voor een rassenrel.