Het rode fietspad

Eerst was er, in mijn straat, maandenlang en zeer luidruchtig aan de tramrails gewerkt, vaak ook 's nachts.

Ronkende machines zodat niemand slapen kon. Toen die ellende voorbij was, en de rust leek weergekeerd, begonnen ze, op een vroege ochtend, ineens het trottoir te vernieuwen hoewel dat volstrekt in orde was. Dat vonden mijn buren ook. Ik vroeg de voorman van de werkploeg welke gek een en ander bedacht had. Hij haalde zijn schouders op en zei: een zogenaamde weegschaalbeslissing, meneer. Het kan zo en het kan zo uitvallen. Of, voegde hij eraan toe, zeker geld te veel. Wij keken het aan. Ook werden alle tegels vernieuwd: zeker voor het mooi. Dat was echter nog niet zo absurd als bij een collega in de straat waar, zei ze, behalve goedliggende tegels ook de natuurstenen stoepranden werden vervangen. Beton, vonden de ingenieurs, is veel beter.

Een paar dagen geleden werd het hoogtepunt van de waanzin bereikt. Hoewel slechts een half jaar tevoren met witte strepen en een afbeelding van een fiets het fietspad was aangegeven, werd op een avond dat pad kapotgemaakt om plaats te maken voor een rood fietspad. Maar er is geen zinnige reden te bedenken waarom een fietspad rood zou zijn. Het is maffe nostalgie: vroeger waren fietspaden van baksteen, dus rood, omdat het wegdek toen uit grijze klinkers bestond waarop je niet kon fietsen. In het asfalten oppervlak werd een baan uitgefreesd die vervolgens met steenrood asfalt werd gevuld. Nu nog de overkant van de straat.

Dit soort machtsvertoon van ingenieurs van openbare werken en van Gemeentebesturen die willen laten zien dat er hard aan de stad gewerkt wordt, vindt overal in Nederland plaats. Den Haag is maar een voorbeeld. Veel weggegooid geld dat ook besteed had kunnen worden aan onderwijs, cultuur of ander welzijn.

    • Rudi Fuchs